Cinnetin Başkenti Şiiri - Şiir Gibi

:

Cinnetin Başkenti

Uykusu kaçmış bir kentin en kör sokağındayım,

Eski bir hüsranı, yeni bir vedaya yamadım.

Söküklerim vardı benim, dikiş tutmaz arzularım;

Ben seni sevdim de delirdim,

Kendi içimde mülteci kaldım.

Yine bir mevsim devrildi ruhumun orta yerinde,

Yine o bildik hıçkırık, yine o kimsesiz ses...

Anlatılan bütün masallar yalanmış meğer;

Söylenen sözler çok, tutulan yeminler nefessiz.

Bir ayrılığın küllerinden, yeni bir yangın sipariş ettim;

Yıkıldı bütün kaleler, ben yine sana yenildim.

Bir kente hüzün çöktü,

Ben tükendim.

Kimin adıydı o cam buğusuna silinip giden?

Hangi dudaktı emanet öpücüklere yer veren?

Bir kalpten diğerine kaç yalanla taşınıyordu aşk?

Yoksa sevda dediğin, sadece bir durak mıydı;

Yolcuları her gece değişen?

Bir kente gece çöktü,

Ben delirdim.

Ben en çok kendimi bıraktım senden koparken,

Ruhumun hamallığıydı asıl belimi büken.

Gözlerinden düştüm, yaralarım hep o bakıştan;

Ben beklemeyi beceremedim, belki de sevilmeyi...

Benim aşka hile katan, kimsesiz sancılarım vardı.

Ben hüzün bittim, bir kente gece çöktü.

Ben gece bittim, bir kente hüzün çöktü.

Ben bittim, kent çöktü, hüzün sustu.

Ben...

Sende...

Bittim...

Şiir gibi Delinin güncesi 🥀🥀