Anlayan yoktu beni, ne de bendeki seni.
Günler senin yokluğunu vuruyor yüzüme, aklımla oynar gibi.
İlaç yutunca her şey geçecek sanan doktorlara kızgınım.
Anlamıyorlar işte.
Benim derdim iyileşmek değil.
Benim derdim senin yokluğun.
Ve ben aklımı kaybetmekten değil,
Seni içimden söküp atacaklarından korkuyorum.
Bir mezarın başında yaşamayı öğrendim ben.
Üstünde adın yazmıyor belki.
Ama her gün içime seni gömüyorum.
Toprak bile benden daha merhametli.
Burada her şeyin bir tanısı var.
Hastalık… Tedavi… Umut…
Bir tek senin yokluğunun tanısı yok.
O yüzden kimse neyle savaştığımı bilmiyor.
Belki bir gün gülerim.
Belki bir gün unutmuş gibi yaşarım.
Fakat hiçbir sabah,
Seni hiç sevmemiş gibi uyanamam.
İşte o gün,
Beni taburcu edebilirler.
Çünkü deliliğim senden değil;
Seni hâlâ bütün kalbimle seviyor olmamdandır.
—
Şiir gibi Delinin Güncesi
Kayıt Tarihi : 18.08.2026 00:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!