Adını duyunca duran solum Şiiri - Şiir Gibi

Şimdi ne bir umut kaldı içimde
Ne de sana varacak yolum
Yorgun bir kalp taşıyorum göğsümde
Adını duyunca duran solum

Kendimden utanıyorum her şafak vaktinde,
Hâlâ seni arıyorken bu yabancı şehirde.
Bir selam için el açıyorken kimsesizlere,
Kızıyorum kendime sende harcanıp, biten ömrüme

Kimseye anlatacak halim kalmadı, ciğerim yanıyor,
İnsan en çok sustuğu yerden yara alıp kanıyor.
Bunca yılın hatırına bir nebze olsun dursa ya,
Aklım hala gidip gidip o en zifiri güne konuyor

Şimdi ne yapsam nafile, ne söylesem eksik kalıyor,
Zaman denilen o arsız hırsız, benden seni çalıyor.
Gururumu çiğneyip attım bedenimden
Yine de bu deli gönül, her sabah isminle uyanıyor

Yoruldum kendimi kandırmaktan, bitti o büyük yalan,
Bak işte ortada duruyor senden geriye tek kalan;
Yıkılmış bir adam, yarım kalmış bir kaç dize,
Ve koca bir ömürden geriye sadece talan.

Şiir gibi Delinin güncesi 🥀