Çevreni Değiştir Şiiri - Hikmet Metin Ça ...

İnsan bazen
kalabalığın içinde
kendi sesini duyamıyor.

Birileri konuşuyor,
biri gülüyor,
biri durup dururken
kendi sıkıntısını bırakıyor omzuna.

Sen de susuyorsun.

Önce ses etmiyorsun,
sonra alışıyorsun susmaya.
Bir bakıyorsun,
neden sustuğunu bile
hatırlamıyorsun.

Bir düşünden söz ediyorsun,
“Boş ver, olmaz.” diyor biri.
Bir yere gitmek istiyorsun,
“Sen oraya varamazsın.”

İnsan bunu çok duyunca
kendi kendinden kuşkulanıyor.

Ben de yaşadım bunu.

Bazı insanların yanında
insan kendisi olmaktan çıkıyor.
Farkına bile varmadan
küçülüyorsun biraz.

Daha az konuşuyor,
daha az gülüyor,
isteklerini içine atıyorsun.

Gökyüzü tepende duruyor
ama sen başını kaldırmaya
üşenir hale geliyorsun.

Sonra bir gün
biri çıkıyor karşına.

Öyle büyük laflar etmiyor.
Yanında oturuyor sadece.

Sen anlatırken
sözünü kesmiyor.

Yanlış yaptığında
“Burada yanıldın.” diyor
ama seni ezmeden.

Düştüğünde
“Geçmiş olsun.” deyip gitmiyor;
“Haydi, kalk.” diyor.

İşte bazı insanlar
insanın hayatına böyle giriyor.

Bir şey öğretmeden
çok şey öğretiyorlar.

Ben artık
etrafımda kaç kişi olduğuna
pek bakmıyorum.

Kim yanımda
ona bakıyorum.

Çünkü bazı masalardan
kalkınca insan
kendini daha eksik hissediyor.

Bazılarından kalkınca
nedense içi ferahlıyor.

Kimiyle iki saat konuşursun,
eve dönünce başın ağrır.

Kimiyle beş dakika oturursun,
yolda yürürken
uzun zamandır unuttuğun
bir şarkı gelir aklına.

Bazen gitmek gerekiyor.

Kavga ederek değil,
hesap sorarak hiç değil.

Sessizce...

Bir masadan,
bir alışkanlıktan,
hep aynı yere götüren
eski düşüncelerden.

Çünkü insan
her yerde kalmak zorunda değil.

Bazen bulunduğun yer
sana iyi gelmiyorsa
yerini değiştirmek
kendine yaptığın
küçük bir iyiliktir.

Ben de artık
başkalarının korkusuna göre
yaşamamaya çalışıyorum.

Kolay değil.

İnsan yıllarca duyduğu
“Yapamazsın” sözünü
bir günde unutamıyor.

Ama yine de
kanatlarımı biraz açıyorum.

Belki uçmam,
belki düşerim.

Olsun.

Hiç değilse
kendi düşüşüm olsun.

Çevrem değişince
dünya değişmedi.

Aynı sokaklar,
aynı insanlar,
aynı gökyüzü...

Değişen bendim.

Meğer bazı insanlar
insanın önüne duvar koyuyormuş.

Bazılarıysa
fark ettirmeden
bir kapı aralıyormuş.

Ben artık
kapısı olan insanların
yanında durmak istiyorum.

Gökyüzünü gösterenlerin...

Çünkü insan
biraz da
yanında kim varsa
ona benziyor.