Cevdet Altay Şiirleri - Şair Cevdet Altay

Kandım bir namerdin,tatlı sözüne
Ana beni benden,aldılar yetiş
Sevenlerin hasret,kaldım yüzüne
Yavrunu tuzağa,saldılar yetiş

İsyanım beyinsiz,başıma benim

Başımda dolaşan kara bulutlar,
Tükendi takatim daha yetmez mi,
Herkesin bağında şakıyan kuşlar,
Bir kerede benim için ötmez mi?

Ben anamdan bahtı kara doğmuşum,

sana yandığımı sen bile bile,
mecnunun eyledin düşürdün çöle,
yaralı kuş kimi galmışam bele,
yar ne yamannı günnere galmışam.

derdimi söylesem dağa yol olar,

Uydurup kafandan,yorum getirdin.
Ya ne tez harcadın,ne tez bitirdin.
Ne söylesem alıp, buza yatırdın
Dondurdun sen beni,yol arkadaşım.

İçim titreyerek, seni sesledi’m.

İçer de hasret var kimse bilmiyor
Yürekler matemli yüzler gülmüyor
Dumanlıdır başın geçit vermiyor
Yol ver ağrı dağı yol ver ne olur
Sevdam yollarımı bekleyip durur

Boş yere arama günah bizdedir,
Her kirli emelde her kem sözdedir,
Herkese hasetle bakan gözdedir,
Afaki horlayıp durma dünyayı.

Ağaçları kesip ormanı yaktık,

Dünya Malı

Harcamazsan hak yolunda,
Ateş tutarsın elinde,
Bir cambaz olur sonunda,
Satar vicdan merhameti.

Düşüncelerim

Hey gönül n’olacak gözlerin hali,
Yağmura tutulmuş düşüncelerim.
Mantıksa bir yağlı kâğıt misali,
Buruş buruş olmuş düşüncelerim.

Eğreti bir yuvanın muhabbet kuşlarıyız,
Her başıboş dolaşan, imgelere sarıldık,
Delikli uykuların zoraki düşleriyiz,
Bulanık su misali, aka aka burulduk.

Gönülsüz misafiriz, karmaşık bir makama,

Gurbet ellerinde boynum bükülmüş.
Parçalanmış ciğerlerim sökülmüş.
Yaş yerine kanlı hicran dökülmüş.
Kan ağlarım artık el çekin benden.

Reva mı gördünüz bana zulüm’ü