Cevdet Altay Şiirleri - Şair Cevdet Altay

Zulmet-i İsyan

Anam kadar değer verdiğim insan,
Çağırmış da, ondan geldim, be hoca,
Dört yanımı sardı zulmet-i isyan,
Şaşırıp öylece kaldım, be hoca.

Zulüm Gibidir

Bülbül figanını gülün nazını,
Arının çiçeğe olan hazzını,
Aşığın maşuka hoş avazını,
Bilmezle yaşamak zulüm gibidir.

Yalan olur ömrün gülü çimeni,
Gençliğin kuş olup uçtuğu zaman.
Beyhude konuşma kapat çeneni,
Sözlerin değerden düştüğü zaman.

Kim için çalıştın boşu boşuna,

Kimi üzgün, kimi hüsrana dalmış,
Sevginin yerini menfaat almış,
Başımız sağ olsun insanlık ölmüş,
Bir mateme daldım gene bu bayram.

Eski defterleri dürüp kaldırdım,

Bir ürkek güvercin, dalıma konmuş,
Kalbinin sesini duyar gibiyim.
Esrarlı bakışlar aklımı almış,
Mecnun gezdiği diyar gibiyim.

Girdab-ı hüsrandan çıkmak istiyor,

Soğuktan titriyor, sabahın fecri,
Beklediğim güneş, doğmuyor usta.
Çatlamış toprağa, ulaşmaz ecri,
Rahmet gazab etmiş, yağmıyor usta.

Canana can dedim diye
Az eğlenip güldüm diye
Biraz mutlu oldum diye
Üstüme gelmeyin artık

Hevesimi bağlattınız

Tutuşmuş bedenim yanıyor canım
Arzular isyanda söze bakmıyor
Seni diye akar damarda kanım
Adını anmaktan sözler bıkmıyor

Sana bir kerecik dokunmak için

Kelle koltuğunda biri koşuyor
Birisi yoluna mayın döşüyor,
Atı alan çoktan menzil aşıyor,
Afaki konuşan sözler utansın

Kaset kumpasıyla lider indiren,

Uyandır beni bu
bu acımasız düşten.

Yokluğunu görüyorum,
hasretini çekiyorum,
içime duman, duman.