Celladına emanet Şiiri - Evren Elvin Kös ...

Kirpiklerimde pas tutmuş geceler var benim,
Her biri cinnet kokan suskunluk taşıyor.
İçimde kurşuni bir kıyamet büyüyor usulca,
Ve ben hâlâ insan diye dolaşıyorum.
Gözlerim…
Artık merhamet barındırmıyor hiçbir surette.
Çünkü fazla sevmek,
İnsanın ruhuna sürülen en ağır illettir.
Ben kalbimi
Celladına emanet etmiş bir ahmağın şiiriyim.
Bu yüzden kelimelerim mezarlık gibi;
Sessiz…
Ama içine girenin çıkamadığı kadar derin.
Biraz “hiçlik” bulaştı bana,
Biraz kül, biraz matem.
Omuzlarımda taşımıyorum artık kimseyi,
Çünkü herkes
Sırtımda bıraktığı hançeri unuttuğumu sandı.
Dilimde ziftli dualar,
Avuçlarımda kırılmış gökyüzü parçaları…
Ben hangi aynaya baksam
Yüzüm değil,
İhanetin anatomisi çıkıyor karşıma.
Ve bil;
Ben artık öyle eskisi gibi kırılmam…
Çünkü bazı insanlar
Bir kere ölür,
Sonra geri kalan ömrünü enkaz olarak yaşar.