Celal Odabaş Şiirleri - Şair Celal Odabaş

Git desem de gitmiyor, gel desem gelmiyorsun;
Sevgiden anlamıyor, sevmeyi bilmiyorsun;
Yüreğine yazmıyor, gönülden silmiyorsun;
Dostun sözü acıdır, çok iyi biliyorsun!

Anladım ki sevgilim, ne yolcu ne hancısın;

Mavi gök kararır yağmur yağarken,
Güneş gözlüm kirpiklerden akan ne?
Kor, ateş dayanmaz, kül olur amma,
Gönül deryasında yürek yakan ne?

Gözleri gülünce güller açtıran,

Cemre düştü, bahar geldi, sen yoksun,
Gözlerim yollarda kaldı sevdiğim.
Biçareyim, can-u canandan yoksun,
Yüreğime ateş saldı sevdiğim!

Küllenmez bu ateş geçse de yıllar,

Güneydoğu Kuzey doğu
Hertaraf can Anadolu
Kucak açıp sağı solu
Saranlara selam olsun

Gün dolandı Akşam çattı

Böyle bir güruhla çıkarsan yola,
Yollar sarpa sarar, iz bulamazsın.
Satarlar insanı, geçmez bir pula,
Vasfını tarife söz bulamazsın!

Bir horum otu yok, dünya yansa da,

Heba oldu ömrüm fark edemedim,
Yılların suçu yok hata bendedir.
Çıkar dünyasında çark edemedim,
Kulların suçu yok, hata bendedir.

Eğilmedim, bükülmedim kırıldım,

Neden insan egoist, hep kendisi haklıdır,
Hürriyeti sınırsız, başkası yasaklıdır?
Temiz yüzlü görünür, ruhu çok pasaklıdır,

Görebilse aynada, ruhundan vazgeçecek,
Gün gelecek her fani, bu şerbeti içecek.

Bir gün, bir bahar,
Bir ay Sonbahar,
Bir yıl karakış,
Bir ömür, yokuş mu yokuş.
Sırtta taşınmış bunca yük.
Başı dumanlı bir dağ,

Korkmadım hiçbir şeyden,
Anlaşılamamaktan korktuğum kadar.
Kelimeler manasız,
Cümleler anlamsız kalacak diye.
Sustum.
Sakladım.

Bahar değmiş saçlarının teline,
Güne hasret kalmış kar çiçekleri,
Ilgıt ılgıt esen seher yeliyle,
Bir hayale dalmış kar çiçekleri.