Geçti baharla yaz, yıl güze döndü,
Coşkun akan seldi duruldu ömrüm
Yürek yangınımın o közü söndü.
Külleri başıma, savruldu ömrüm.
Bir can idim,bunca canlar içinde,
At gönlündeki gamı,
Gam yıkarmış adamı,
Ağlama ziyan olur,
Ömrünün şirin demi.
Kaçma güzel gel beri,
Ağlayıp yanarken düne,
Bu gün de geçti ömür'den.
Ah vah derken geçen güne.
Bu günde geçti ömür den.
Bu çarkı dolap dönüyor
Dayandım gurbetin bin bir derdine,
Yurdumda garibim,ona yanarım.
Katlandım ellerin onca kahrına,
Sılam bana uzak,ona yanarım.
Yeşil cennet yurdum,çöl oldu bana,
Dünya da Karun olsan da
Aslolan insan olmaktır
Şahım sultanım desen de
Aslolan insan olmaktır
Büyük adamım desen de
Bir Karadeniz türküsü,''Bu dünya bir pencere/Her gelen bakar gider''der.
Büyükçe bir kitabın özeti gibidir bu dizeler.İnsanın içindeki yaşama tutkusunu kışkırtıyor sanki.Oysa pencerenin önünde uzun uzun bakabilmek kadar,nasıl bakacağını da bilmek gerekiyor.Boş yere kalabalık etmeden,daha güzel bakmasını bilenleri engellemeden.Kimin için,kime,neye,nereye,nasıl bakacaksınız?
Dirseklerinizi hayat penceresine dayayıp seyre daldığınızda,yüreğinizde,beyin kıvrımlarınızda ve aklınızda nasıl bir kıpırtı his edeceksiniz,bakışlarınıza değen dünyaya bilincinizde nasıl bir yer bulacaksınız?
Hayata ve insana nasıl bakacaksınız?
Yoksa ''nasılsa bir bakıp gideceğim...şaşı olsam ne çıkar''mı diyeceksiniz?
Şiir bu pencereden buğusuz bakmanızı sağlayacak araçlardan biridir.
Aklım vazgeçti de senden
Peşinden koştu bu gönlüm
Yıllar oldu gittin benden
Yollara düştü bu gönlüm
Oy gönlüm ....oy gönlüm
Dağları aştı bu gönlüm
Özü güzel olan,güzele varır,
Yolun güzelini seçebilirsen,
İyilik edenler,iyilik bulur,
Serde kötülüğü,kova'bilirsen.
Arif olan gözde, perdeyi açar,
Kişiyi mücevher pul insan etmez
Cevheri insanın özünde gerek
Mutluluk bir duygu dışardan gelmez
O duygu kişinin gönlünde gerek
Yar dediğin sevgisiyle bel olur
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!