Çekim Yasası 02 Şiiri - Faruk Yaşa

Her insanın tatmak istediği
sevgiyi ve aşkı yaşamak…

Sevmemek
niye normal olsun ki?

Ben sevginin mutlak sonsuzluğuna
inanan bir insanım, naçizane.

Evrenin yaratılma sebebi de
bu değil mi?

Biliyorum,
bu dünya üzerinde
inanç dediğimiz birçok şey var.

Kimisi maddeye inanır,
kimisi enerjiye,
kimisi var olan
mutlak bir güce…

Adına ne dersen de,
insan bir şeye inanıyor.

Belki de esas olan,
inandığımız şeyin doğruluğundan çok
onunla ne yapabildiğimiz.

Dünyada yazılmış
bir sürü eser var;
bir sürü kavram,
makale,
bilimsel yazı…

Yazılanların tamamını okumaya
bir ömür yetmiyor.

Çünkü enerji tükeniyor.

Ama o enerjiyi
yükseklerde tutan bir şey var:

Çekimine girdiğin,
çekimine girdiğin kadar
seni de çekimine alan
canlı bir varlık.

İnsana yaşama sevinci veriyor.

Yaşama sevinci
bambaşka bir şey.

Seni tutuyor,
bu hayata bağlıyor.

İçindeki o güzel duyguları
açığa çıkarıyor;

tadamadığın,
tatmak istediğin,
yaşadıklarının arasında
biriktirdiğin…

Bunca yaşanmışlığın içinde
ne çok yaşanmamışlığın var.