Cehennemin Dibindeyim

Cehennemin dibindeyim, ateşler sarmış dört bir yanımı,
Ne su veren var bu kavruk çölün ortasında ne de adımı ananı.
Zakkumlar biter göğsümün bastığı o kurak topraklarda,
Her alev biraz daha yakar, biraz daha küle çevirir sol yanımı.
Burada ne güneşin doğduğu var ne de gecenin bir sonu,
Cehennemin dibindeyim; ve bu yangının içinde,
Hâlâ ellerini arıyor bu körpe ve yaralı ruhum...

Ne bir nefes üfleyen var bu dilsiz karanlığa,
Ne de yukarıdan bir el uzanan o dipsiz kuyuya.
Kendi ellerimle ördüm bu duvarları, kendi ellerimle attım bu korların orta yerine,
Çünkü seni sevmek, bu dünyada yaşanabilecek en büyük cehennemdi meğer.
Cehennemin dibindeyim;
Ve en acısı ne biliyor musun?
Bu alevlerin içinde yanarken bile, en çok senin o uzaktaki cennet gülüşünü özlüyorum...

Küllerimden bile bir parça kalmadı savrulmayan,
Alevler dans ediyor şimdi sensizliğin o en koyu tonunda.
Ne bir feryat duyuluyor bu derin sessizlikten içeri,
Ne de bu acıyı dindirecek bir damla rahmet düşüyor semadan.
Cehennemin dibindeyim;
Ve bu korların ortasında, adını bir dua gibi sayıklaya sayıklaya,
Yavaş yavaş eriyip gidiyor geriye kalan son nefesim...

Zaman kavramı çoktan silindi bu kızıl dairede,
Ne evvel kaldı geriye ne ahir, ne de yarın denen o yalan.
Her saniye yeniden tutuşuyor ruhumun tenhaları,
Her alev, adının geçtiği o eski günlerin acısıyla harlanıyor.
Cehennemin dibindeyim;
Ve bu sonsuz yangının orta yerinde,
Senden kalan son közü bile bağrıma basıp susuyorum...

Ne bir adım ileri gidecek halim kaldı ne de geriye dönecek yol,
Ayaklarım bu korların üstünde mühürlenmiş sanki.
Her nefes ciğerime dolan bir duman, her kalp atışı ayrı bir azap,
Fakat yine de şikâyet etmiyor bu deli gönül bu çileden.
Cehennemin dibindeyim;
Ve bil ki bu ateşin en kor yerinde bile,
Sensizliğin o buz gibi sessizliğinden bin kat daha sıcak burası...