Cehennem Sillesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Soğuk kış aylarında, rüzgar deler gövdeyi,
Zalim felek, ayırmaz güçsüz ile cüceyi,
Babasız yetimlerin, dert boğar çerçeveyi.
*
Karanlık sokaklarda, yoksul çaresiz ağlar,
Zorluklar silsilesi, koca yiğidi bağlar,
Kar altındaki dağlar, durmadan yürek dağlar.
*
Zengin saraylarında, sobalar harlı yanar,
Fakirlerin evinde, çocuk soğuktan donar,
Zalimlerin kılıcı, mazlum kanına banar.
*
Fabrika dumanları, bulutları karartır,
Makineler, işçinin benliğini daraltır,
Açlık denen fırınlar, yanakları sarartır.
*
Patron, lüks arabayla fabrikadan ayrılır,
Zahmetin karşılığı, adaletsiz sayılır,
Fakirlerin feryadı, boşluklara yayılır.
*
Geceler zehir olur, yataklar diken gibi,
Kader dedikleri şey, karanlık kuyu dibi,
Yargıçlar sormaz niçin, nerde hakkın sahibi.
*
Kalın zincirler ile, mahkumlar bağlanıyor,
Adaletsiz düzende, yürekler dağlanıyor,
Zenginlerin kasası, parayla sallanıyor.
*
Bankalar hesap sorar, merhametsizce kovar,
Kredi borcu bitmeden, duvar üstüne duvar,
Sistem, zengini sever fakiri yere savar.
*
Dondurucu ayazda, garip şömine yanmaz,
Zalimlerin hırsına, fani dünya dayanmaz,
Ölüm meleği gelir, gafil felaket sınmaz.
*
Hastanede yatana, ilaç parası yetmez,
Eksikler çoğaldıkça, zalim dertleri bitmez,
Kötü kader rüzgarı, garibin ordan gitmez.
*
Sofralarda ekmek yok, boş kaldı hep tabaklar,
Zenginlerin evinde, taşıyor sığınaklar,
Yoksulların üstünde, patlıyor sağanaklar.
*
Koridorda hemşire, hastayı çağırırken,
Adaletsiz hakimler, zengini kayırırken,
Yoksulların malını, hırsızlar aşırırken.
*
Ormanları yakarak, binalar dikiyorlar,
Şimdi ovalara, hep zehiri ekiyorlar,
Meyveler yetişmeden, ekini biçiyorlar.
*
Halkın sırtına binip, sarayda oturanlar,
Yetimlerin malını yiyerek, kuduranlar,
Yalan yanlış laflarla, milleti kandıranlar.
*
Hasan usta iğrenç der, düzenin hilesine,
Zenginler hiç dinlemez, yoksulun çilesini,
Ahirette yersin sen, cehennem sillesini.