Cansel Işık Şiirleri - Şair Cansel Işık

Bakışı sert olanın kini,
Yüzü yumuşak olanın kalbi,
Dili suskun olanın can yangını,
Dili keskin olanın edepsizliği büyüktür.

Herkes
Duygularına zarar veren birini mutlaka sevmiştir.
Ve çok azı bunun er yada geç,
Öğretici bir sevgi olduğunu fark etmiştir.

Önce yara açanı,
Sonrada yaramı sevdim.
Anladım ki;
Pişmek için
En başta aşkın ateşine düşmek lazımmış.

Benim suçum yok !
Çocukluk travmalarımı katil eden sensin,
Çok sert bakıyorsun, üstelik bunu tam da
Güzel şeyler yazacağım zaman yapıyorsun.

Sende ki mesele şu ki ; "BEN"
Kabul ediyorum.
Çözmeye çalıştıkça dönüşümlü karışık bir denklemim.
Al sana ipin ucu;
Ben sevdikçe kendiliğinden çözülen bir denklemim.
Çözmeye çalışma "OLDUĞU GİBİ SEV".

Şu hayatta hep
Diğer yarımı buldum sandım,
Olmadı işte zorladım zorladım .
Baktım hıyardan elma olmuyor.
Bende doğradım.

Mademki her birimizin hayatı bir film ise ;
Hepimiz şahsımıza yazılmış senaryoları oynayan birer oyuncuysak,
Payımıza düşen rol,acısıyla tatlısıyla yaşamak ve savaşarak yol almaksa.
Bu filmin bir molası olmalıydı ÖLÜM gibi.
Ölümü özlemek de hani mağlubiyetten sayılmamalıydı.
Ölmek de yorulunca dinlenmek gibi bir şey olmalıydı.

Tamam kabul ediyorum.
İnsan bu evreni kapsayacak düzeye göre oldukça düşük olabilir, fakat herhangi bir zihinsel özre sahip değilse,düşünme ve algılama düzeyini kontrol altına alabilir ve almalı da zaten diyorum.Çağımızın sorunlarını aşabilmemiz için önce bu sorunu aşmamız gerekmekte.

Gerçek din ahlakından yoksun olan insanlar,
Dostluktan,sevinçten,neşeden,sevgiden,arkadaşlıktan,
Sanattan,emekten ve estetikten anlamazlar.
Anlamış gibi yaparlar.

İnsanların görüntü olarak ve yaşamsal olarak insan olduğunu, fakat düşünsel olarak insan olmadıklarını düşünüyorum.