Gülümse Çocuk
Gülümsersen, hayat;
Bir serçe parmaklarında baharı getirir ömrüme
Bir deniz enginliğinde,
Saksıda kuruyan çiçeklerime
Umut olur gülüşün...
Hadi kalk.
Hadi kalk da
Gökyüzünde belirmesin suretin
Bakmasın gözlerimin içine içine
Beni neden bıraktın dercesine...
Yalnızlık sisler dağı
Çöküverir omuzlarına canın.
Toprak rengi, silik gölge
İnsan kah yokuş aşağı kah yokuş yukarı.
Bir yerlerde ismi yitik bir acı.
Hangi geminin sesidir
Kulaklarımda yer eden bu ses
Yine kimleri yolcularız
Yine kimlerin yolcularıyız....
Yine kimlerin ardından
Kimlere bakarak gecikmiş hasreti kucaklarız
Unuttuğumu hatırlatıyorsun bana!
-mişe harmanlanmış di’li geçmiş zamanı-
-Düştüğümde sıyrılan ellerimin sızısını-
-Küçük adımlarla büyük koşuşlarımı mesela-
...bir perde kapanır, bulutumsu renginde
Hep başkaları yüzünden hor görülüp aşağılandık
Günlerce belki de aylarca acılandık.
Hep başkaları yüzünden çalındı en masum gülüşlerimiz
Çocuksu masumiyetimiz
Hep başkaları yüzünden…
Ne zaman ki bir el uzanır aşka
Bahar farklı tat bırakır avuçlarıma
Güneş farklı gülümser
Çiçekler farklı şakılar
Bülbüller farklı
Keşkelerin kalesinde esir kaldı tüm umutlarım
Vedalara alışık yorgun susmalarım
Her şeye rağmen
Her şeye rağmen
Öyle uzaktan uzaktan
Görmeli
Koca Evren'de bir çift gözdeki huzura susar insan
Ve susar....
Bundandır belki de aklımı dünyanıza teslim etmeyişim
Kör gecelerde bir yârin yankısına rehin edişim
Bundandır belki de.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!