Büyük yalanların Şiiri - Duygusuz Şair

ANTOLOJİ.COM - RESMİ ESER KAYDI
Şair: Duygusuz Şair
Kayıt Tarihi: 25 mart:2023- 17:40
--------------------------------------------------

Bir kapı kapandı ardımdan, gürültüsü hala kulağımda,
Sen kendi masalına yürürken ben bu soğuk gerçeğin ortasında kaldım.
Avuçlarıma bıraktığın o ağır veballe nasıl yaşanır bilmeden,
Adını anmayı bile kendime yasakladım bu yarım kalışımda.
Hangi söze inandıysam hepsi birer birer döküldü dilden,
Gözümün önünden gitmez o hiçbir şey olmamış gibi duruşun.
Şimdi akılda kalan tek şey o son bakışındaki buz gibi soğukluk,
Bir de bu göğsümün tam ortasına çakılan o bitmeyen sızı.

Kaç kere denedim bu hafızayı sıfırlamayı, bu defteri yakmayı,
Kaç kere söz verdim kendi kendime arkama bakmamaya.
Ama insan en çok da canını söküp alana takılı kalırmış,
En çok da güvendiği yerden aldığı darbeyle sınanırmış.
Sen başka hayatların tebessümü olmaya giderken rahatça,
Ben senin kuruttuğun o toprağa bir daha umut ekemedim.
İçimdeki o inançlı adımı vurup gittiğin günden beri,
Kendi çaresizliğimin etrafında dönüp dururum çaresizce.

Bir ah etsem yeri göğü inletir sanırdım eskiden,
Oysa en büyük yangınlar tek bir ses bile çıkarmadan büyürmüş.
Ben senin o vefasızlığını her gün yeniden baştan yaşadım,
Gözlerimi her kapattığımda aynı masanın başında kaldım.
Karşımda yüzün, dilinde o en büyük yalanların,
İnsan sevdalandığı insanın böylesine yabancılaşmasına yanarmış.
Duygusuz Şair diyorlar ya şimdilerde adımızın geçtiği yere,
Bilmiyorlar ki en çok içi yananlar susarmış böyle derinlemesine.

Kaç zaman geçti bilmiyorum o büyük kopuşun üzerinden,
Kaç mevsim devrildi de ben bir türlü bahara erişemedim.
Sen kendi izlerini sildin attın o kolay adımlarınla,
Bense bastığın her yere bir ömürlük sitem bıraktım.
Seni affetmek gibi bir niyetim yok, bunu iyi bil,
İnsan gençliğini çalan birini nasıl bağışlar ki durup dururken?
Varsın kader desinler buna, varsın yanlış zamandı desinler,
Bu vefasızlığın adı kader değil, senin kendi tercihindir.

Aklımda çınlayıp duran o son cümleni hiç unutmayacağım,
Hani kendinden emin, hani hiçbir vebal taşımadan söylediğin...
İşte o an anladım ben bu dünyada yalnızlığın ne demek olduğunu,
İşte o an bitti içimdeki o çocuksu, o hesapsız sevda.
Şimdi ne kadar geriye dönmek istesen de o yollar kapalı,
Ben senin bıraktığın o eski adam değilim artık, değiştim.
İçimdeki o merhameti de alıp gittin sen yanında,
Kendi ellerinle yarattın bu taş kalpli şairi.

Gözümden dökülen her yaşın hesabını soracak elbet zaman,
Can yakanın canının yanacağı o günü bekleyeceğim sabırla.
Sen başka kollarda teselli ararken kendi vicdanına,
Ben bu dik duruşumla meydan okuyacağım hayata.
Kimseden medet ummadan, kimseden bir merhamet dilemeden,
Kendi yaramı kendim saracağım bu uzun maratonda.
Ama adın her geçtiğinde bir bıçak gibi batacak aklıma,
Unutmak istesem de söküp atamadığım o büyük pişmanlığım.

Kaç dizeye sığar bir insanın çaresizce beklemesi?
Kaç mısra anlatabilir yarı yolda bırakılmanın acısını?
Ben hepsini kazıdım bu kağıtlara tek tek,
Okuyan herkes senin vefasızlığını bilsin, seni tanısın diye.
Duygusuz Şair’in bu ağır sitemi senin ebedi gölgen olacak,
Nereye gitsen bu mısraların feryadı çınlayacak kulaklarında.
Geriye bakıp da bir gün ulan ben ne yaptım dediğinde,
Anlayacaksın ama o zaman ben çoktan uzaklaşmış olacağım.

Bu son hecemdir sana, bu son durak noktasıdır hikayemizde,
Sana dair ne varsa hepsini bu satırların arasına gömdüm.
Akılda kalan o derin acıyla yola devam edeceğim belki,
Ama sen bir ömür boyu o vicdan azabından kaçamayacaksın.
Duygusuz Şair derler bana, namım yürür bu yollarda,
Sen ise bir hiçe dönüştün kendi ellerinle o yalan dünyada.
Gönül kapım mühürlü artık, anahtarı uçurumlardan atıldı,
Bu çaresiz bekleyiş bitti, senin de hükmün kapandı bende.