Çaresizlik Şiiri - Duygusuz Şair

Bazen o kadar çok çaresiz kalıyorum ki,
Ağlamaktan başka hiçbir şey gelmiyor elimden.
Sanki bütün dünya üstüme yürümüş de,
Ben tek başıma, orta yerde kala kalmışım gibi...

***

İçimde birikenleri anlatsam kimse anlamaz,
Sussam, bu yük bu sineye ağır geliyor.
Gündüzü bir şekilde ite kaka bitiriyorum da,
Gece çöküp de kendimle kaldığımda,
Yüreğimdeki o sessiz çığlık beni bitiriyor...

***

Ne birine sitem edecek gücüm kaldı,
Ne de baştan başlamaya takatim.
Çok yorulmuşum meğer inan çok yorulmuşum...
Milletin derdine derman olacağım diye uğraşırken,
Kendi içimdeki o koca yangında ben tek başıma yanmışım.

***

Kimse görmüyor içimdeki bu yorgunluğu,
Herkes dışımdan güçlü sanıyor beni.
Oysa ben her gece kendi sessizliğimde eksiliyorum,
Tüm kapıları yüzüme kapatmış gibiler,
Ne tutunacak tek bir dal var ne de halimi soran bir insan...

***

Ağlamak acizlik değilmiş meğer, ben bunu geç anladım.
O gözden dökülen her damla,
Ağzımdan dökülemeyen kelimelerin intikamıymış.
Söylenmemiş bin tane söz var boğazımda düğüm düğüm,
Ama Yüce Allah biliyor ya, artık konuşmaya bile mecalim yok.

***

Şimdi ne bir kimseden medet beklerim,
Ne de çıkıp gelecek bir iyilik.
Sadece oturup kendi yalnızlığıma sarılıyorum,
Gözümden akanı silip, yine kendi içime dökülüyorum.
Çünkü biliyorum;
Bazen o kadar çok çaresiz kalıyor ki insan,
Ağlamaktan başka hiçbir şey gelmiyor elinden...

***

Şair: Duygusuz Şair
Yazım Tarihi: 2026
Telif Hakkı: © Bu eser ve tüm telif hakları Duygusuz Şair'e aittir. İzin alınmadan ve kaynak gösterilmeden paylaşılamaz, çoğaltılamaz ve kullanılamaz.