Bülent Baysal Şiirleri - Şair Bülent Baysal

**MANOLYA**

Manolya nazlı çiçek, bulut rengi bir gonca
Narin, nazlı durursun, küsersin dokununca
Seni seyre dalıp da, öpememek doyunca
Bu can yoluna kurban, aç artık o gülünü

MEÇHUL ENGİNLERE

Kızıl bir akşamdan, seyrine geldim
Esti rüzğar, gönül sesinde yeldim
Kara gözün kirpik mestinde seldim
Gün batar, geceye sözümüz vardır

☆ MEÇHUL HALDEYİM☆

O eski günlerim, düşer aklıma
Sancılar saplanır şakaklarıma
Ben hep mağlup doğdum şafaklarıma
Güz görmeden gazel olmuş haldeyim

Meşkinde Gönül

Güzellik cihanda onsuz hiç kalır
Doğan gün nurudur aklımı alır
Gözlerde maviyi deniz kıskanır
Böylesi güzelin meşkinde gönül

MİHNET OLUNMAZ

Kürreden zerreye gördüm ay düşmüş
Gözler çakmak çakmak gönle vay düşmüş
Ruh bedenden ayrık dile hay düşmüş
Hikmeti Hudadır, mihnet olunmaz

MUHTACIM OYSA

Gönlüme sus düşer, dilime kilit
Şarabi akşamlar karasında yit
Kim vurduya gitmiş, hiçlikte ümit
Ben sana, bir sana muhtacım oysa

☆☆NE ARA☆☆

Zaman öylesi zamana evrildi ki arzın dengesi olan sevgi kayboldu yüreklerden...
Nasıl bir satranç oyunudur ki
hep şah mat olur insanlık,
leylim gecelerin nasipsiz akşamlarına yağar göz yaşı

Bilinmez dertteyim, yüregim şaşkın
Dağlardan büyük, çilesi aşkın
Çığ düştü gönlüme, vurgunu taşkın
Anlamıyorsun ki gönül halimden

NEDENSİZ VURGUN

Zalim dünya yoktur sana minnetim
Yağsa baş üstünden aksa külfetin
İnsandan insana zelil zilletin
Reva mıdır söyle karanlık sürgün

** NE/DEYİM **

Çaldınız günü, koydunuz nasıl bir yarına
Herkes düşmüş cebine, bir tek kendi kârına
Mazlum aç, sefil, var olan ekliyor varına
Sevdasız zamana söz kifayetsiz ne/deyim