Bu Nasıl Esaret Şiiri - Fatma Soylu

Yüzün bir ay tutulması
‎ömrüme denk gelen en güzel afet..
‎Ben bu enkazın altında kaldım
‎sen uzaktan seyret.
‎Ceplerimde sana biriktirdiğim onca kırık kelimeyle
‎Yürüyorum şimdi yokluğunun kollarında bu nasıl bir esaret?
‎
‎Gözlerin diyorum hani o içimi eriten derin uçurum
‎Ben o uçurumun kenarında her gün yeniden doğuyorum.
‎Bir intihar süsü verilmiş ayrılığı soluyorum odamda
‎Sen başka iklimlerde çiçek açarken ben burda kuruyorum.
‎Zamanı geri sarmıyor hiçbir vedanın takvimi
‎Ben her gece aynı saatte kurşuna diziyorum kendimi.
‎
‎Kuşatılmış bir kaleydim, siper ettim gövdemi yollarına,
‎Her fırtınada liman oldum sarıldım o kırık dallarına.
‎Ben senin için dünyayı karşıma almışken tek başıma
‎Sen nasıl bu kadar çabuk bıraktın kendini başkasının kollarına?
‎
‎Şimdi dökülen bunca emek, ziyan olan onca aylar neye yarar?
‎Sen ilk virajda yoldan çıktın, bende kaldı bütün hasar.
‎Hadi şimdi kapat bütün kapıları, ışıkları birer birer söndür,
‎Eğer gücün yetiyorsa, bu enkazı yeniden bir kalbe döndür...