Bu Dükkan Kar Etmiyor Şiiri - Kasım Kobakçı

Pazar yerine geldim, satarım bol kelime,
Kimse para vermiyor, benim garip halime.
*
Cav cav edip dururum, müşteri gelsin diye,
Kâr etmeden veririm, bu malları hediye.
*
Cüzdanım bomboş kaldı, laf sattım bütün gece,
Tüccarım diyen diller, söyler bana bilmece.
*
Sermayem sade sözdür, yalan dolan hep kârım,
Susmak nedir bilemem, lafımla bahtiyarım.
*
Dükkanı sabah açtım, dilimde tüy bitiyor,
Bedavaya konuşmak, bana masraf katıyor.
*
Pazarlık masasında, çenem düştü yerlere,
Sattığım tüm yalanlar, derman olmaz dertlere.
*
Cav cav edip gezerken, altını gümüş sandım,
Zarar ettim sonunda, boş hayallere kandım.
*
Tellal gibi bağırdım, sesimi duyan kaçtı,
Susmayan bu dillerim, başıma dertler açtı.
*
Terazim yanlış tartar, sözlerim fire verir,
Kâr beklerken cüzdanım, eldeki para erir.
*
Çok konuştum diyerek, kazanç artar sanmıştım,
Kendi cav cav sesimle, ne de güzel yanmıştım.
*
Tacir olmak zor işmiş, sade lisan yetmiyor,
Çenemi yorsam bile, bu dükkan kâr etmiyor.