Boz Ayı Şiiri - Kasım Kobakçı

İri boz ayısıyla köylere daldı Rıza,
Ulaştı ılıcacık baharlar sıcak yaza.
Kocaman tüylü hayvan zinciri zincirinde,
Vurulan tef sesiyle oynuyor minderinde.
*
Kasabanın ortası mutluluklarla coşar,
Dağılır kalabalık sokaklar boyu koşar.
*
Homurdanan postlunun hünerleri sıradan,
Ağacın gölgesinden ayrılmaz hiç aradan.
Eğlendirir ahali, terlerken koca usta;
Kuru ekmek yiyerek yaşar nefesi yasta.
*
Ufaklıklar toplanmış bağırış çağırışla,
Döner devasa cüsse gürültülü alkışla.
*
Meydanlar toz dumana karışırken yavaştan,
Aslanı andırarak uyanınca telaştan,
Çıngırak şıngırdarken vurulur koca bakır,
Oynayan iri pençe toprak kazır tamtakır.
*
Bahşişleri atarlar ortadaki şapkaya,
Sırılsıklam yorulan benziyor mor kayaya.
*
Şehir şehir gezerken eskir siyah çarığı,
Gözükür boğazında derin nefes yarığı.
Zavallı esir hayvan burnundaki halkayla,
Dolandırılır bütün panayırda sopayla.
*
Akşam karanlığında köşe bucak saklanır,
Yorgunluktan biterek serin suda aklanır.
*
Tefler tıngırdadıkça geçilir arka tura,
Eğlence sonlanırken başlanır yeni kura.
Sıcaktan bunaldıkça yatar serin gölgeye,
Doğasından koparak düşer ıssız bölgeye.
*
Yalvaran bakışlarla acı çeker ağlarken,
Pırangalar vurulur sular coşup çağlarken.
*
Yoksulluk çemberinde döner durur kervanlar,
Şehirden uzaklaşır, sessizleşir ormanlar.
Ustaların peşinde tükenir ömürleri,
Baktıkça hatırlarlar karanlık kömürleri.
*
Rızkını çıkarırken bozuk para sesinden,
Kaçamazlar fukara zindanların isinden.
*
Nihayet akşam vakti çadırlar kurulacak,
Bedenler dinlenerek yaralar sarılacak.
Ertesi sabah erken yollara düşülecek,
Yüce dağlar geçerken soğuktan üşünecek.
*
Çileli mahlukatın yazgısı değişmiyor,
Umutsuz garibanlar dertleri üleşmiyor.