Bozdu Ellerim Şiiri - Kasım Kobakçı

Güzel işi tutup bozdu ellerim,
Kırık dökük camlar çizdi ellerim,
Durmaz çamurlarda yüzdü ellerim,
Sağlam temel yıkıp ezdi ellerim.
*
Tatlı sohbetleri hüzün sarardı,
Gören gözler artık yitik bakardı,
Temiz sular zehir olup akardı,
Kötü sözler masum canı yakardı.
*
Sağlam demirleri pasla donattım,
Tertemiz nehrimi çamura kattım,
Kıymetli yılları ateşe attım,
Bütün umutları ucuza sattım.
*
Doğru giden çarka çomak sokarım,
Safalı dostluktan hemen bıkarım,
Mersin gemisine öfke çakarım,
Şehir pazarında yırtıp yakarım.
*
Kusursuz düzeni kökten bozarım,
Beyaz sayfalara çirkin yazarım,
Düzgün topraklara kuyu kazarım,
Sessiz ortamlarda fena azarım.
*
Güzel giysileri makasla biçtim,
Kıymetli sözleri duymadan geçtim,
Berrak pınarlardan çamurlu içtim,
Doğru yuvalarda kötü dost seçtim.
*
Parlak aynaları taşla kırarım,
Kendi ayağıma çelme takarım,
Akan derelere bentler kurarım,
Faydalı işleri ezip yorarım.
*
Tatlı sofralarda acıya kandım,
Temiz kıyafetle toza bulandım,
Usta işlerine fena dadandım,
Sağlam adımlarda yine tıkandım.
*
Büyük fırsatları çöpe süpürdüm,
Taze meyveleri yere tükürdüm,
Aydınlık camlara boya püskürdüm,
Zarif eşyaları ezip göçürdüm.
*
Parlak yıldızları tablodan sildim,
Doğru cevapları yanlışla bildim,
Düzgün fikirleri kılıçla dildim,
Sıcak ortamlarda hemen gerildim.