Bizim Caddeler Şiiri - Kasım Kobakçı

Bizim caddeler, hep çukurla doludur,
Asfaltlar bozulmuş, çamurun koludur,
Arabalar batmış, derin bir konudur,
Sonu görünmeyen, karanlık bir gece,
Fenerler sönünce, sessizlik büyüyor.
*
Tarlalar sararmış, ekinler kurudu,
Bahçeler bozuldu, çiçekler çürüdü,
Memleket üstüne, dumanlar yürüdü,
Bilmeye, takatim kalmadı ansızın.
*
Düşündüm durmadan, maziyi ben andım,
Gençlik anıları bağrımda, çok yandım,
Geçmiş günlere ben, hep böyle inandım,
Ufaklık çağlarım, hep aklıma düştü.
*
Tepeler ardından, göründü mor hüzün,
Rüzgarlar esiyor, bellidir son güzün,
Çehresi sararmış, yorgun gülen yüzün,
Kıyılar çok ıssız, denizler dalgalı,
Çukurlar kaplamış, bütün bu mekanı.
*
Toz toprak bürümüş, güzelim vatanı,
Kimseler duyamaz, derdiyle yatanı,
Karanlık kuşatmış, bu masum insanı,
Sefalet sarmış yine, köhne evleri.
*
Söylenmiş sözlerin, kalmadı bak tadı,
Yıkılmış binalar, derdimle kanadı,
Mazide kalmıştır, sevincin son adı,
Çoktan kırılmış, aydınlatan fener de.
*
Vatan toprağında, bitmeyen bir çile,
İşçiler ter döker, düşerler hep dile,
Kürekle eşilir, o kara toprak bile,
Kayboldu bu şehir, toz duman koynunda,
Karanlık tüneller, hedefe varmıyor.
*
Yorgunluk, bedende uykuya yatmıyor,
Huzursuz yürekler, neşeye batmıyor,
Çekilen çileler, umudu satmıyor,
Koşuşturmaca hayat, yorucu ahenk.
*
Boşluğa baktıkça, hep anılar dolar,
Yüzümden süzülen damlalar, tez solar,
Maziye daldıkça, ruhumu da ufalar,
Bebeklik günleri, silinmez bir anda.