Yarım Kalan Hayat Şiiri - Ali Fırat Dicle

YARIM KALAN HAYAT

Koştuk…
Ayakların telaşıyla nereye varacağını bilmeden
Rüzgârı yakalayabileceğimizi sandık.
Nasıl parçalandığını duymadık göğsümüzde nefesimizin
Çocukluk, yorgunluğu bile masal saydıran bir büyüydü.

Elimizdeydi toprağın kokusu
Kıymetini bilmediğimiz
Bir çiçeği koparırken,
Düşünmedik dikenin bir ömrü olduğunu
Karıncayı ezdik,
Dünyanın üstünden geçtiğimizi fark etmeden.
Tükenmez sandık zamanı.
Suyu avuçlarımızdan akıttık,
Dünya küçüktü o zaman…
Gökyüzü bize aitti
Belki de biz büyüttük gözümüzde.

Sonra büyüdük…
Ya da aynaya bakıp büyüdüğümüze inandık.
Cümlelerimiz keskinleşti, Kalbimiz değil.
Her şeyi bildiğimizi sandık,
Oysa en çok kendimizi anlamamıştık.

Bizden farklı olanı susturduk içimizde,
Kendi sesimizi hakikat sandık.
Ne çok yanıldık…
En çok da kendimize karşı.

Gençlikti bu...
Gürültüsü içimizi bastıran,
Kibri kırılganlığımızı saklayan,
Aceleyle geçen ama iz bırakmayan.
Kalbimiz hızlıydı, Ama derin değildi.

Zaman…
Sessiz bir hırsız gibi geçti
Bir sabah fark ettik...
Eksilmişiz.
Olgunluk kapıyı çaldığında
İçeri biraz pişmanlık
Biraz suskunluk…
Çok şey vardı konuşacak
Cesaretimiz kalmamıştı söyleyecek.

Sevdiklerimizi yarım bıraktık,
Bir cümlenin ortasında,
Bir vedanın eşiğinde…
Tamamım dediğimiz yerde
En çok o zaman eksildik.

Umutlarımız yarım,
Sevgilerimiz eksik,
Hayallerimiz tozlu raflarda
Unutulmuş birer hatıra.
Ne tamamlayabildik hayatı,
Ne de hayat bizi tamamladı.

Şimdi…
Geriye dönüp baktığımızda
Bir gölge arıyoruz altında dinlenecek...
Dikseydik olurdu bir ağacın gölgesi.
Toprağa bir kök salamadık,
Zamana bir iz bırakamadık.
Adımız rüzgârda savrulacak hafiflikte.

Yaşlılık…
Sessiz, ağır ve kaçınılmaz.
Bir hesap defteri gibi açılıyor içimizde.
Her sayfada aynı cümle...
Bir şeyler Yarım kaldı…

Ne çok şey yarım kaldı...
Belki bizden sonrakiler
Adımızı bile hatırlamayacak.
Bir nesil sonra silinecek izimiz,
Sanki hiç dokunmamışız hayata.

Oysa bir zamanlar
Dünya bizimdi...
Ya da biz öyle sanıyorduk.
Hayatın en büyük yanılsaması
Bize sonsuzluk hissi verip
Zamanı sessizce eksiltmesiydi.

Biz… O büyüye inandık.
Koştuk, Durmayı unuttuk.
Yanıldık, Kendimizi bulmayı erteledik.
Sonunda... Bir ömrün tam ortasında
Yarım kaldık.

(Çayan Okuducu’ya ithafen)
04.12.2025