Bir Ömür Şiiri - Sempatiksair Emrah

Bir ömür omuzladım gecenin en ağır yükünü,
Gündüz dedikleri şey, yüzüme hiç uğramadı.
Acı, kapımı benden önce öğrendi;
Mutluluk ise adresimi sormadan çekip gitti.

Yalnızlık...
En sadık misafirim oldu yıllarca.
Konuşacak kimsem kalmayınca,
Duvarlar ezberledi sessiz çığlıklarımı.

Acımasız insanlar geçti ömrümden;
Bir tebessümü bile çok gördüler bana.
Yüreğime attıkları her taş,
Bir şiire dönüştü gecenin koynunda.

Uykusuzluk, gözlerime mühür vurdu.
Sabahlar doğdu, ben doğamadım.
Saatler ilerledi;
Ben aynı karanlıkta, aynı hüzünde kaldım.

Dert dedikleri, omzuma çöken bir dağdı.
Sıkıntı, her nefesimde biraz daha büyüdü.
Üzüntü ise içimde kök salmış kuru bir ağaç;
Ne yaprak verdi, ne de gölge...

Kimse bilmedi içimde kopan fırtınaları.
Herkes sustu, ben sustukça.
Bir ömür tüketen şey zaman değildi;
İnsanın insana ettiği acımasızlıktı.

Şimdi geriye dönüp bakıyorum...
Saçlarıma düşen aklar değil yaşlandıran beni;
Kırılan hayaller, yarım kalan dualar,
Ve her gece yeniden kanayan kalbimdi.

Eğer bir gün bu dünya beni hatırlarsa,
Adımı değil, sabrımı ansın.
Çünkü ben gülmeyi unutan bir şairdim;
Şiirlerime sığdırdım koca bir ömrü,
Ve sessizce yaşayıp sessizce tükendim...