Bir Nefese Bakar Şiiri - Arzu Uschi

Bir hikâye gibi başladı her şey,
adı aşktı, sesi sevgiydi.
İlk satırda umut vardı,
son satırda yalan ve ihanet.

Ben ise ortasında kaldım.
Sorulmamış sorular biriktirdim içimde.
"Neden?" diyemedim.
"Nasıl?" diye sormaya cesaret edemedim.
Cevapsız kalan her soru,
kalbimde ağır bir taş oldu.

İçimdeki sorulmamış soruları,
içimdeki acıyı kaleme döküyorum.
Aksın gitsin...
Harfler birleşiyor,
cümleler kuruyorum.
Satır satır gözyaşımla yazıyorum.
Her kelime biraz ben,
her nokta biraz suskunluğum.

Herkesin çektiğini,
herkesin acısını paylaşıyorum.
Çünkü aslında aynı gökyüzünün altında,
aynı yaraları taşıyoruz.
Kiminin gözünden yaş akıyor,
kiminin içinden sessizlik.

Ve kendi kendime tekrar ediyorum:

Bırak gitsin, akıttın içinizdeki acıyı...
Bırak gitsin...
Bırak gitsin, akıttın içinizdeki acıyı..

Belki de en büyük iyileşme,
tutunmayı bırakmaktır.

Gitmek isteyen gider zaten.
Baştan belli olur.
Biliriz bunu...
Ama insan, bildiğini kabullenmekte zorlanır.
Hazmedemediğimiz şey,
gitmeleri değil;
bizim kalmak için verdiğimiz savaştır.

Oysa bazen,
en doğru adım ilk vedadır.
Baştan bırakmalı.
Çünkü bazı yollar,
ne kadar yürürsen yürü,
aynı çıkmaza çıkar.

Bırak gitsin, akıttın içinizdeki acıyı..

Bazen çabalamaya değmiyor.
Bir kalbi tek başına taşıyamıyorsun.
Sevgi iki kişinin yüküdür;
bir kişi taşıyınca,
adı sevgi değil, yorgunluk oluyor.

Kendimizi açıklamaktan yorulduk.
Kelimelerimiz tükendi.
Çünkü karşımızdaki,
çoktan kafasında bizi bitirmişti.
Biz hâlâ cümle kurarken,
o çoktan son noktayı koymuştu.

Ve anladım ki...

Gitmek, bazen bir bavul değil,
bir nefes kadar hafifmiş.
Bir nefese bakarmış her şey.

"Bitti."

"Gitti."

İşte bu kadar.

Bırak gitsin, akıttın içinizdeki acıyı..

Ardından geriye,
gözyaşıyla yazılmış satırlar kalır.
Ama o satırlar da bir gün kurur.
Acı, mürekkep gibi akar gider.

O gün geldiğinde,
aynaya bakıp kendine sadece şunu söyle:

Bırak gitsin, akıttın içinizdeki acıyı...
Bırak gitsin, işte...

Bırak gitsin, akıttın içinizdeki acıyı...

Çünkü gidenin ardından değil,
kalanın içinde yeniden filizlenir hayat.
Ve bazen en güzel son,
kendini yeniden bulduğun ilk başlangıçtır.