Sana yazıyorum,
ama aslında seni çoktan sildim içimden .. kalbimden ...
en azından kendime böyle söylüyorum
her gece, dişlerimi sıkarak...
Bir kadın susarsa
şehirler yıkılır derler,
ben sustum...
ama içimde kasırgalar hâlâ adını haykırıyor....
Aşk dedin,
ben yangın sandım...
Ellerini tuttum —
meğer kendi küllerimi avuçlamışım...
Lanet olsun sana
ve bana...
ve o ilk bakıştaki saf aptallığıma...
Bir kadının kalbi
bazen en büyük ihaneti kendine eder..
Özlemek mi?
Bir hastalık gibi içimde...
gece yarıları nabzımı yokluyorum,
yaşıyor muyum diye değil,
seni hâlâ hissediyor muyum diye...
İsyanım sana değil artık,
çünkü sen hiç var olmadın
olduğun haliyle....
Ben sevdim .. !
ama seni değil,
sana benzeyen bir yalanı...
Şimdi bak,
adını ağzıma almıyorum bile...
çünkü her hece
bir yara daha açıyor içimde...
Ama bil ki ...
Bir kadın gerçekten vazgeçtiğinde ..
ne nefret kalır ...
ne aşk ...
sadece yokluk bırakır ardından...ve sessizlik...
Kadın susarak gider ...
Ve ben artık
seni bile yok sayacak kadar
yoruldum... Yoruldum
Kayıt Tarihi : 22.04.2026 18:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!