Bilseydim severmiydim ben seni

BİLSEYDİM SEVER MİYDİM SENİ?

Bilseydim
bu sevdanın sonunun
böyle bir yalnızlık olacağını,

Bilseydim
gecelerin adını anmakla,
sabahların seni beklemekle
geçeceğini...

Sever miydim seni?

Bilmiyorum...

Belki yine severdim.

Çünkü insan
bazı sevdalara
sonunu bilmeden düşüyor.

Ben de düştüm.

Gözlerine baktım,
kalbimi unuttum.

Bir gülüşüne
yıllarımı verdim.

Bir sözünle
koca bir gelecek kurdum.

Sen belki
o günlerde
bunun farkında bile değildin.

Ben ise
seni hayatımın
en güzel yerine koymuştum.

Bilseydim
bir gün beni böyle
yarım bırakacağını,

Bilseydim
ellerimi bırakıp
hiçbir şey olmamış gibi
gideceğini,

Bilseydim
adını duyduğumda
içimin hâlâ sızlayacağını,

Belki daha az severdim.

Belki kendimi
bu kadar vermezdim.

Belki kalbimin kapısını
sonuna kadar açmazdım.

Ama şimdi
ne fayda...

Geçmişin
“keşke”leriyle
bugünün yaraları arasında
yaşıyorum.

Sana kızıyorum bazen.

Sonra kendime...

Çünkü seni
olduğun gibi değil,
olmanı istediğim gibi sevmişim.

Sana değil sadece,
seninle kurduğum hayallere
âşık olmuşum.

Şimdi hayallerim yok.

Sen yoksun.

Ama anıların var.

Ve insan
bazen bir insanı değil,
onunla yaşadığı ihtimalleri
özlüyor.

Bilseydim sever miydim seni?

Belki...

Çünkü benim sevgim
hesap bilmezdi.

Ben severken
sonunu düşünmedim.

Acıyı hesaplamadım.

Ayrılığı düşünmedim.

Sadece
“Biz” dedim.

Meğer
ben “biz” derken
sen çoktan
“ben” demeyi öğrenmişsin.

Şimdi senden geriye
birkaç anı,
birkaç fotoğraf,
birkaç yarım cümle
ve susmayı öğrenmiş
bir yürek kaldı.

Yine de
seni sevmiş olmaktan
utanmıyorum.

Pişmanlığım
seni sevmek değil...

Kendimi unutacak kadar
seni sevmek.

Bilseydim
sonunda böyle yanacağımı,

Belki seni yine severdim...

Ama bu kez
kendimi de severdim.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ