Bilenler geri geldi

Bilenler vardı
çok eskiden,
taşın dilini bilen,
toprağın nabzını tutan,
suyun hafızasını okuyan
insanlar vardı.

Sonra
zaman döndü...

Bir avuç şarlatan
çıktı meydanlara,
bilgiyi pazara sürdüler,
vicdanı terazide tarttılar,
ahlâkı
çıkarın cebine koydular.

Bilenleri unutturdular.

Ama unutulan
ölmez ki!

Kökü derinde olan
bir çınarı
kaç baltayla devirebilirsin?

Gün geldi
bilenler yeniden geldi.

Adları unutulmuştu belki,
ama sözleri
Anadolu'nun taşında duruyordu.

Bir dervişin susuşunda,
bir annenin duasında,
bir işçinin nasırlı avucunda,
bir köylünün alnındaki terde
yeniden uyandı
kadim bir söz:

İnsan,
insanın kurdu değil;
insanın yurdudur!

Ve anladık ki
göz başka şeydir,
gönül başka...

Gözün gördüğünü
gönül anlamıyorsa
neye yarar
dünyayı gözbebeklerinde taşımak?

Sarayları görürsün,
ama açlığı göremezsin.

Bankaları görürsün,
ama borcun altında ezilen
çocuğun uykusunu göremezsin.

Altınları görürsün,
ama toprağın
kanayan damarını göremezsin.

İşte
mana ilmi burada başlar!

Fiziki duyuların
kör kaldığı yerde
vicdan konuşur.

Akıl sustuğunda
hakikat
bir çekiç gibi iner
insanın alnına.

Fakat onlar
görmediler.

Görmek istemediler.

Çünkü hırs
gözlerine perde değil,
duvar örmüştü.

Kendi kıyametlerini
kendi elleriyle hazırladılar.

Bir çukur kazdılar
başkaları düşsün diye;

düştüler.

Bir ağ ördüler
başkaları boğulsun diye;

ağın içinde
kendileri kaldılar.

Sonra
sudan çıkmış balık gibi
çırpındılar!

Hile üstüne hile,
yalan üstüne yalan,
karanlık üstüne karanlık...

Oysa bilmedikleri şuydu:

Hakikat,
hileden daha uzun ömürlüdür!

Ve insan
bildiği halde susuyorsa,
bilgiyi halkın yararından koparıp
şahsi çıkarına satıyorsa
yalnız bilgisini değil,
insanlığını da pazara çıkarmıştır.

Ey makam sahipleri!

Ey koltuklarını
kader sananlar!

Ey halkın alın terini
kendi servetine çevirenler!

Sanmayın ki
yer ve zamanı gösteren
ulu hakikatin yerine
kendinizi koyabilirsiniz.

Hiçbir iktidar
ahlâkın sahibi değildir.

Hiçbir saray
vicdanın tapusu değildir.

Hiçbir lider,
hiçbir zengin,
hiçbir zorba,
hiçbir devlet memuru
insanlığın üstüne
kendi heykelini dikemez!

Çünkü ahlâk
bir kişinin malı değildir.

Ahlâk
bir makam değildir.

Ahlâk
bir koltuk değildir.

Ahlâk
sonsuzluğun ilkesidir!

Ve hiçbir güç
o ilkenin yerine
kendisini koyamaz.

NOKTA!

Çünkü
Anadolu bunu biliyordu
daha dün değil,
binlerce yıl önce.

Hızır'ın yolunda,
Yunus'un sözünde,
Pir Sultan'ın sazında,
emeğin ateşinde,
ekmeğin bölüşülmesinde
bir sır vardı:

İnsan,
insana zulmederse
kendi kuyusunu kazmış olur.

Kadim bilgelik
yeniden uyandı.

Sevgi
yerin altındaki su gibi
çatlaklardan yürüdü.

Bir çocuğun gözünden,
bir işçinin yumruğundan,
bir annenin gözyaşından
yükseldi
o büyük kozmik itiraz.

Ve bilinci kabz olmuş
zalimler...

Kendi karanlıklarında
felç kaldılar.

Çünkü insan
vicdanını kilitlerse
önce başkasını değil,
kendisini hapseder.

Şimdi
bakın gökyüzüne!

Bulutların altında
herkes eşit.

Aynı yağmur
zenginin çatısına da düşer,
yoksulun tenekesine de.

Aynı ölüm
saray kapısını da çalar,
gecekondu kapısını da.

Ve tarih
hiçbir zorbanın
önünde eğilmez.

Tarih
günü geldiğinde
hesabı sorar.

Öyleyse bilin:

Yaşattığınız
size dönmeden
bu dünyadan geçemezsiniz.

Bir çocuğun gözyaşını
dökene
o yaşın hesabı vardır.

Bir işçinin ekmeğini
çalandan
o ekmeğin hesabı vardır.

Bir halkın umudunu
sömürenden
o umudun hesabı vardır.

Çünkü bilge atalar
boşuna söylemedi:

Yaşattığını
kendine yaşatmadan
kimse bu dünyadan geçemez!

Ve biz
bilenlerin yeniden geldiği
o büyük sabaha
inanıyoruz.

Çünkü güneş
şarlatanların değildir.

Toprak
zorbaların değildir.

Ahlâk
iktidarların değildir.

Hakikat
satılık değildir!

Ve insanlık
bir avuç açgözlünün
cebinden çıkarılıp
yeniden halka verilecektir.

Bilenler geri geldi.

Şimdi sıra
unutulan hakikati
yeniden hatırlamakta.

Şimdi sıra
gözü açmaktan değil,

gönlü açmaktan yana!