MELEKLER ÖLÜR MÜ ANNE
Beş yaşındaydım öldüğümde
Adımın ne olduğu farkedermi
Yanlızca beş bahar gördüm o kadar
Ben kırmızı elbise severdim birde pembe
Gökyüzü aynı, yıldızlar ve güneş aynı
Işıklar yabancı, şehir yabancı
Memleket hasreti sızlar çocuksu yanımda
Rüzgarını özledim tozlu yollarını
Penceresine naylon, kapı aralığına bez tıkanmış
Derme çatma gecekondu evlerini özledim
Bir çok koca yürek bir arada
Diyar diyar geziyorlar
Heybelerinde şiirler var, heybelerinde umut
Hiç susmaz yüreklerinin sesi
Bursa yolcusu mısralarımdaki öyküm ailesi
Sana nasıl anlatsam şu halimi
Geceleri farklı görür gözlerim
Sen sadece karanlık görürsün
Bense işkenceler, savunmasız çığlıklar görürüm
Ve ağız dolusu küfürler savrulur ulu orta
ki kulaklar duymaktan utanır
NE OLUR AFFET BENİ
Vallahi bilmezdim çocuk, ne olur affet beni
Toplardım saçlarımı rüzgardan, bahardan
Değmezdim senin körpe yüreğine
Bilsem kanatırmıydım seni böyle
Bar pavyon gezip caka satıyor
Kendini zembille inmiş sanıyor
Yırtık ar damarı hiç utanmıyor
Hop çıktı zıp çıktı lan buda nerden çıktı
Altında kırmızı spor araba
NERESİNDEN BAKSAN
Neresinden baksan, bir yaşam savaşı
Çığlıklar içinde başlar ömür ve sevinç naraları
Halaylar ve zılgıtlar gelişini kutlar
Korkunç bir dünyaya doğdun, dönüşü yok artık
Ne vakit seni düşünsem
Daha bir darlanır yüreğim
Daha bir öfkeyle bakarım hayata
Gözlerimde ağu düşler birikir
Dilimde soluğu kesilmiş cümleler
Kekremsi bir hasret çöker sol yanıma
NE ZAMAN BİR KADIN YAZSAM
Ne zaman bir kadın yazsam
Geceden çıkar gibi gelir
Gözleri fişlenmiş bir mavzer
Saçları intihar rengi alev kırmızı
Biri var adını bilmiyorum
Hançerle bölünmüş aya benzer kaşları
Gökyüzünün yıldızları gözlerinde toplanmış
Zemzem ile yıkanmış yüzü sanki
Fakir soframda bir tas su bir tandır ekmeği gibi
Saf, temiz, ve kutsaldır
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!