Yok be güzelim sandığın gibi değil,
Ne bukleli saçlarının altın sarısı,
Ne denizi andıran mavi gözlerin,
Ne o baldan tatlı açık saçık sözlerin,
Hiçbir şey yakmadı,
Gülüşündeki hüzün kadar.
Bir şehir gibi gözlerin,
Uçsuz, bucaksız, derin ve engin.
İçinde, yaşanmamış çocukluğum,
Kırpılmış can çekişen hayallerim,
Bastırılmış bir gencin silueti,
Beyazında, bir demet umut,
Seviyorum galiba,
Acı çektirmeyi kendime,
Fütursuzca beklemekteyim,
-Mutluyum diye gideni…
Seviyorum diyeni de,
İtmekteyim var gücümle,
Kaç kez umudun elinden kaydığı
inancını kaybettiğin oldu sancılı günlerde.
Kimseler tutunamadı gönlüne bu yüzden.
Bazen bir sözcücüğün ağırlığından
baş, göz yarılıp, kıyametler kopsa da içimizde.
Temelin kuvvetini görünce
Yıllardır ağladı gözün,
İncitmedi hiçbir sözün,
İyilik doluydu özün,
Artık şimdi gülsün yüzün,
Güller açsın bile güzün,
Bir merhaba dese dünyan,
Vazgeç benden,
Ne okşar gibi bak gözlerime,
Ne saçlarımda gezinsin ellerin,
Ne yüreğime süzül,
Ne duygularımı deş derinden,
Dersem, inanma.
Kesik kesik içime batıyor
aldığım her nefes.
Yüreğimi alıp biri ellerine
sıkıyor, boğuyor, acımasızca.
Beklemiyorum gelmeni, aramanı
hatta bir açıklama yapmanı.
Kendimi sensizliğe mahkum ettiğim,
O varla yok arası, sallantılı günlerim,
Uçurumun kenarındaymış, düşecekmiş gibi,
Derdimi biri anlayıp ta deşecekmiş gibi,
Yalnız ruhumdan, gözlerime yansıyan,
Anlamsız, dalgın, o küskün günlerim,
Bölük pörçük, yarım yamalak,
sevginizden,
Toplasam ruhuma bir elbise,
çıkmıyor, neden?
Çok mu? Yoksun kalmışım
sevgi iksirinden,
Kimseler eremedi,
O bir seni diledi,
Kalbe aşkı biledi,
Davetlisin gönlüme.
Tükenmişti duygular,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!