Perdeleri çekik
Karanlık bir oda
Durmuş zaman
Takvimin ellenmemiş
Yapraklarında
Üç beş kağıt saçılmış
...
Derken dostlar
O kadın geldi
O kadın ki
Uzun hikaye
Aşkımın ta kendisiydi
İhsan et canımı
Mazur gör cananımı
Affet ihtirasımı
Ol kulun olmazdan önce
Ne bilirdim ben
Aşkın ihtişamını
Batan güneşe ağlama
Gün bitmiyor ki buralarda
Mavi akşamlarındır
Karışan kanıma...
Uzaklaşan gemilere yas tutma
Düşün ki onlar
Hanım ellerinin rayihası
Yayılır yüzüme
Okşadığın avuçlarından
Öptüğün güllerin izi
Kıvrılır tebessüme
Düşlediğim dudaklarından
Biliyorum canım
Kendimden biliyorum...
Düşünüyorsun
Bakıyorsun aleme
Gördüğün gibi işte
Herkes kendi aleminde
Ey aklım
Bana geri dön
Yaşayınca esaretini
Anladım ki
Bilememişim kıymetini
Yokluğun benzemiyor
Çok şey vardı
Söylemek istediğim ona...
Dokunabilseydim omzuna
Biraz izan, biraz gaile
Koyabilseydim keşke avuçlarına...
Yanlış değilsin sen, yalnız da
Ben sana
Beni sev demedim
Senin bana
Gel demediğin gibi
Ben sana
Benim ol demedim
Gözlerimde kal
Kucağımda
Dudağımda
Kulağımda
Yüreğimde kal
Yeter ki ömrümce




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!