İki kalp bir atar, niye sormayın,
Bu kalp benim ama birde yarimin,
Peki bu akan ne, diye sormayın,
Gözler benim ama yaşlar yarimin…
Gün geceyi görür, niye sormayın,
Bir durgunum bugün,
damlaya hasret,
bir deniz gibi sakin,
kırıntı arayan,
kuşlar gibi de ürkek…
Yalnızlık çörekleniyor yüreğime,
Nerede sitemin, nerede nazın,
Rüzgârlı deryada, sala döndüm ben…
Ne gözün ne yüzün, aklımda kaldı,
Deli gibi sağa, sola döndüm ben…
Kime sorsam bunu, derdimi bilmez,
Acıyı Çarşaf Gibi
Sadece bir kaç yıldız, ay doğmuştu geceden,
Sen uyurken yüzüne, bakıp gitmek istedim,
Sonra sessiz sedasız, çıkarak pencereden,
Karanlık gökyüzüne, akıp gitmek istedim.
Böyleyim kendimi, bildim bileli,
Gülmedim dünyaya, geldim geleli,
Günlerim çileli, gecem çileli,
Bir de sevilmeyi öğrenemedim.
Doğarken ağladım, gözlerim yaşlı,
Daha iyi bir dünya, sen heceden yarattın
Gün doğmadan güneşi, sen geceden arattın
Ben aç diye haykırdım, sen inceden kararttın
Şimdi aç gözlerini, gör kimi yeniyorum
Oyun bitmedi daha, hoşça kal demiyorum.
Dünya bildiğimiz gibi yuvarlak işte,
ama bir o kadar da engebeli,
inişli çıkışlı yer yer
düşe kalka yürüyeceksin istesen de istemesende…
Gül de güzel ama bir o kadar da dikenli,
Dedim gurbet ellerde, yalnız gönlüm eyleyim,
Bildim yalnız kalsam da, ben yine de senleyim,
Bu dünyada gülmedim, ötesini neyleyim,
Bu kara toprağın, üstü de aynı altı da...
Kıraçtır artık gönlüm, şimdi eksen de bitmez,
-
Nevim Karahan
Tüm YorumlarKimi şiirinde, insan yüreğini yanlışlıkla düşürdüğünü, şairin o kayıp yüreği bulup şiir ile geri iade ettiği hissine kapılıyor insan, yitirilmiş yüreği buluyorsunuz yada yitirdiğinizi sandığınız yüreğin yerinde olduğunu farkediyorsunuz. Şiirleri okurken kimi zaman başka bir evrenin içinde buluyorsun ...