Bazı Vedalar Şiiri - Mustafa Alp

bazı vedalaşmalar acı verir,
ama gereklidir.

çünkü insan
her kaybettiğine üzülmemeli,
bazı eksilmeler vardır,
adamı tamamlar.

bunu bana hayat öğretmedi.
hayatın o kadar vakti yoktu.

bir gece,
yarısı içilmiş bir kadeh
ve karşımdaki boş sandalye öğretti.

sen gitmiştin.

ben hala
geleceğin ihtimaline
iki kişilik masa kuruyordum.

garson sordu.

birini mi bekliyorsunuz?

güldüm.

hayır, dedim,
bir zamanlar beni beklediğine
inandığım birini.

kadehi doldurdu.

meğer insan
en çok içki içerken değil,
bir yalanın ayıldığı sabah
sarhoş olurmuş.

o gece
hatıralarını önüme dizdim.
iyilerini sağ yanıma,
kötülerini sol yanıma koydum.

terazi şaşırdı.

çünkü insan sevince
kötülüğe bile
iyi tarafından bakıyormuş.

sonra seni affettim.

kolaydı.
asıl mesele
kendimi affetmekti.

göz göre göre sustuğum şeyleri,
belki düzelir diye
ömrümden verdiğim yılları,
gitmek isteyene
kapıyı göstermek yerine
kalbimde oda açışımı.

insan bazen
kendine ettiği kötülüğü
düşmanına etmezmiş.

şimdi git.

ardından beddua etmeyeceğim.

beddua da bir çeşit hatırlamaktır.
ben seni
o kadar bile taşımak istemiyorum.

yolun açık olsun.

ama bir gün
aynı sokakta karşılaşırsak
selam verme.

korkarım,
eski ben cevap verir.

çünkü bazı insanlar
unutulmaz.

insan yalnızca
onları hatırladığı yerde
artık yaşamamayı öğrenir.

ben de öğrendim.

şimdi ne sana kızgınım
ne kendime acıyorum.

sadece masada
bir sandalye eksik.

garip olan şu.

masa şimdi
daha kalabalık geliyor bana.

kendim oturdum çünkü
yıllardır seni oturttuğum yere.

garson yine geldi.

bir kadeh daha?

başımı salladım.
yok, dedim.

bu gece içmeye değil,
ayılmaya geldim.

hesabı istedi.
masaya baktım.
iki kişilik acının
tek kişilik hesabı vardı.

ödedim.
kapıya yürüdüm.
arkamdan seslendi.
beyefendi,
bir şeyinizi unuttunuz.

dönüp boş sandalyeye baktım.
gülümsedim.

hayır, dedim,
nihayet bıraktım.

ve çıktım.
canım yandı mı?
yandı.

ama öğrendim.

bazı vedalar
birini hayatından çıkarmak değildir,
kendini,
onun ardından gitmekten kurtarmaktır.

✍️