Bazı Şeyler Şiiri - Mustafa Alp

bazı şeyler.
bir türlü kapanmak bilmiyor.

ne takvimlerin eskittiği yıllar,
ne geçer diye avutulan sözler.
bazı yaralar vardır
üstüne ömür serersin,
yine de içinden kan sızar.

zaman yürür.
saçlarına ak düşer,
ellerin buruşur,
sesin değişir.

ama bir ayrılık vardır.
ilk düştüğü yerde bekler.
ne yaşlanır,
ne yorulur,
yalnızca seni eskitir.

sonra anlıyorsun.

insan, sevdiğini değil,
onunla kurduğu yarını gömüyormuş.
acıyı büyüten giden değilmiş,
geri dönmeyeceğini bildiğin halde,
kapıyı her ses alışında içinin irkilmesiymiş.

kaç şiire emanet ettim seni.

solan güllere,
kuruyan dallara,
vakitsiz dökülen yapraklara.

her mısrada biraz seni aradım,
her kelimede biraz kendimden eksildim.

hiçbir şiir gideni geri getirmedi.

dünya.
kendine bile vefası olmayan eski bir handır.
geleni ağırlar,
gideni unutmaz sanırsın.
oysa ardına bile bakmaz.

dost dediklerim,
rüzgarın yönü kadar kaldı yanımda.

aşk dediklerim,
avuçta eriyen kar gibi sessizce çekildi ömrümden.

bir tek yalnızlığım,
kapıyı çalmadan gelen misafir gibi,
hep aynı yerde oturdu.

gariptir insan.

en çok kırıldığı yerden umut büyütüyor.
kendini yakan ateşe ışık diye sarılıyor.

ve kapanmış sandığı kapının önünden
her geçişinde,
içindeki çocuk hala biri açacakmış gibi
başını kaldırıyor.

derken.
hakikat çıkıyor karşına.
ne bağırıyor, ne hesap soruyor.
sadece susuyor.
işte o sessizlikte bütün yalanlar kendi sesinden utanıyor.

o vakit öğreniyorsun.

hiç kimse, hiç kimsenin ömrü değil.
kimisi bir duadır, dilinden düşmez.
kimisi bir imtihandır, kalbinden çıkmaz.
ve bazı imtihanlar vardır.
bitti sanırsın.
meğer sen onların içinden değil,
onlar senin içinden geçiyormuş.

işte bu yüzden.

bazı şeyler.
bir türlü kapanmak bilmiyor.

çünkü bazı yaralar zamanla değil,
insanın hakikati kabullendiği gün sessizce susuyor.

ve insan.

en ağır yükü omzunda değil,
kalbinde taşıyor.

mezarlar toprağa kazılır.
asıl ayrılıklar, insanın içine.

✍️