Bazen Diyorum Ki Şiiri - Seyrani Göl

Bazen diyorum ki,
Gitmek daha kolay belki…
Bir acının içinden sessizce çekilip
Kendini unutacak kadar uzaklara savrulmak.

Ama insan nereye giderse gitsin
Kalbi de peşinden sürükleniyor.
En uzak şehirlerde bile
Aynı sızı oturuyor cam kenarına.

Bazen diyorum ki,
Bir sabaha hiç uyanmamak gerek belki.
Yorulmuş bir mevsim gibi
Usulca dökülmek hayatın dallarından.

Sonra bir kuş sesi karışıyor içime,
Bir çocuk gülüyor sokak arasında.
Diyorum ki:
Demek hâlâ yaşamam gereken şeyler var.

Bazen diyorum ki,
İnsan kendi içinden bile çıkamıyor bazen…
Bir kapı yok sanıyorsun
Oysa kilit dediğin şey, alışkanlık oluyor.

Yürüdüğün yollar bile
Seni değil, senden kalan izleri taşıyor.
Her adım biraz daha hatırlatıyor
Unutmak diye bir şeyin ne kadar eksik olduğunu.

Bazen diyorum ki,
Belki de gitmek değil mesele…
Kalabilmekti asıl zor olan
Kırılmadan, dağılmadan, yine de devam edebilmek.

Ve anlıyorum sonra,
İnsan en çok kendine yetişemiyor.
Geç kalmış bir duygunun ardından
Koşarken yoruluyor içindeki çocuk.

Ve belki de hayat dediğin
Tam da burada başlıyor:
Hiç bitmeyecek sandığın karanlığa
İnatla küçük bir ışık daha ekleniyor.
S.GÖL