Azra Özmen Şiirleri - Şair Azra Özmen

Benim bir ruhum var
sol tarafı kırılmış
neye uğradığını şaşırmış
insanlığından arınmış
sonra da kalkıp kalabalığa karışmış...

Olur olmadık zamanlarda
kokusu çıkageliyor bir yerlerden
mest oluyorum.
Aklım dağılıyor
ruhum heyecanlanıyor.
Tanıdık bir kokudan daha zararlısı olamaz.

Bazen diyorum ki
canımın acısını dindirmek için ölmeliyim.
Bazen diyorum ki
bu acıya aşık olmalıyım.
Aşık olmak dediğime de bakmayın ha
gözlerim görmüyor

Biz umutları olan insanlarız.
Yaşamanın verdiği ağırlığı
yaşananlarla kapatan insanlar.
Biz sevgi dolu insanlarız.
Sevilmemeyi bile bile
sevmek için çabalayan hayatlarız.

Güzel hislerin büyük kayıpları olur bu hayatta
insan ya kendini kaybeder
ya da karşısındakini.
Ama dedim ya güzel hisler işte.
Kaybetmeye değerdi belki de
Büyük kayıplar küçük korkular getirir bu hayatta

Canım kırıldı.
can kırıklarının altında kaldım
yüreğimi kan topladı,
içinde yüzmeye mecalim yok.
Gözlerim artık görmüyor
bakmak istediğimi göremeyince

Sensizliği nasıl hisseder insan
bilmiyorum.
Sen zaten yoksan,
zaten olmayan bir şeyi nasıl hisseder kalbim.
Varsın aslında ama bana değil
yoksun aslında ama bana değil.

İçimde kaybolan birisi var.
Yaşamaya çalışırken yok olan birisi.
Ruhumu alırken aklımı da götürmüş sanki.
İçimde kaybolan bir his var.
Kalbimin arkasına saklanmış bir nefes.
Yahut kafamdaki susturamadığım ses.

İz bıraktın.
Gözlerimde iz bıraktın,
dudaklarımda iz bıraktın,
kalbimde iz bıraktın.
Hayatımın tam ortasına ruhunu bıraktın.
seni seviyorum, seni seviyorum.

Yoruldum yanlış sevmekten
sevip sevememiş olmaktan çok yoruldum.
Her yanlışı mutlak doğru sanmaktan çok yoruldum.
Umutlarımı tüketip sonra hiç var olmamışlar gibi davranmaktan çok yoruldum.
Kalbimi tutturmak için zımba kullanıyorum artık
ki onlar da tutmuyorlar.