Kül Şiiri - Azra Özmen

Yoruldum yanlış sevmekten
sevip sevememiş olmaktan çok yoruldum.
Her yanlışı mutlak doğru sanmaktan çok yoruldum.
Umutlarımı tüketip sonra hiç var olmamışlar gibi davranmaktan çok yoruldum.
Kalbimi tutturmak için zımba kullanıyorum artık
ki onlar da tutmuyorlar.
sanki biliyorlar tekrar parçalanacağını.
Artık sevmeyeceğim.
Kendimi sevmeyeceğim.
Başkasını sevmeyeceğim.
niye seviyor ki zaten insan?
neye inanıyor,
neye güveniyor da seviyor?
En iyisi sevmemek bu hayatta.
Bir şeyi her sevmeyi denediğimde ortaya ruhum yerine biraz para koysaydım keşke.
O zaman daha zengin olurdum her manada.

Mutlu olmak istiyorum.
ama mutsuzluk yapıştı üstüme galiba
nereye gitsem peşimden geliyor bu illet.
Sakıncası yoksa ve şayet o benden bıkmıyorsa
ben onu terk etmek isterim.
Mutsuzluk benden gitmiyorsa
ben mutsuzluktan gitmek isterim.
Mutlu olmak istemiyorum.
sadece mutsuzluğum bitsin istiyorum.
kalbim daha fazla acımasın istiyorum.
Yüreğim alev almış,
yağmurun yağması gerek
fakat ben hala kibriti atıp gidenin arkasından ağlayarak bekliyorum.
Sanırım gözyaşlarımı kullansam daha çabuk sönecek bu yangın.
Yanmışlığın bedeli sönmüşlük değil
külleşmektir.
Küle döndüm artık
yandım bittim ve kül oldum.
Sanırım artık külleri rüzgara savurma vakti.
saçın beni denizlere
bırakın küllerim mutlu olsunlar.