Nerden düştüm bu belaya?
Kader mi, tesadüf mü?
Yoksa alın yazısı mıydı bu,
Bilmem ki nerden, nasıl düştüm bu belaya?
Gözlerinde kaybolurken,
Ben seni sevmenin
ne kadar zor olduğunu öğrendim…
Ben seni kaybetmenin
ne kadar kolay olduğunu..
“Ben sustum, kırıldım, içime attım…”
“Ben konuştum, dağıttım, kaçtım…”
Olmuyor sensiz, hayat yarım kalıyor,
Geceler boyu süren sessizlik, içimi yakıyor.
Sensiz geçen her an, bir ömür kadar uzun,
Olmuyor sensiz, kalbim seni arıyor her gün.
Gözlerim seni arıyor kalabalıkta,
Yüreğim seni özlüyor her adımda.
Sessizliğin içinde kaybolurken düşündüm,
Bir sonsuzluğun eşiğinde,
Var mıdır bir başka dünya, ölümden sonra?
Ve eğer varsa,
Neden olmasın senden sonrası da?
Dudaklarımda kalan son sözlerin yankısı,
Her sabah güneşle birlikte uyanıyorum.
Senin sevgin ruhuma sıcaklık veriyor.
Dünyamı bir anda neşeyle dolduruyor.
Huzuru hissettiriyor.
Gözlerine baktığımda,
Buda sana yazdığım son şiirim sevdam
kolay olmayacak senden vazgeçmek
bu aşkı doyasıya yaşamadan bir
çırpıda bitirdin gözünü kırpmadan
öldürdün bizi , öldürdün....
Yalnız bir ruha yol gösteren tüm
varlığınla bu gecemde yine sen.
Bir gün ebediyen yanıma gelsen
ruhumu ses varlığınla sarsan,
mutluluğun sedirinde akan
gözyaşlarım sarmalasa yorgun bedenini.
Her şey feda olsun, bu aşka, bu sevdaya. Gözlerinin içine bakınca, bütün dünya kayboluyor.
Seninle geçen her an, bir hazine gibi değerli.
Ne kadar zorlukla karşılaşırsam karşılaşayım, ne kadar engel çıkarsa çıksın, seninle her şeye katlanabilirim.
Gözlerinden akan her damla yaş, yüreğimde bir iz bırakıyor.
Senin acını görmek, senin üzüntünü paylaşmak…
Benim için her şeyin önünde gelir.
Günler birbirini kovalarken, ben her geçen gün biraz daha uzaklaşıyorum kendimden.
Aynaya baktığımda tanıyamıyorum yüzümü, gözlerimdeki parıltı sönmüş gibi.
İçimde bir yerlerde, derinlerde, geçmişin izleri yatıyor.
Ama ben, o izleri görmezden gelmeyi öğrendim. İçimdeki cesetleri görmüyorum, görmek istemiyorum.
Geçmişin yükünü taşımak ağır, çok ağır.
Her hatıra, her pişmanlık birer mezar taşı gibi içimde birikmiş.
İçim yanar, her an, her saniye.
İçimdeki bu acıyı tarif etmek imkansız.
Bir yara gibi, her gün biraz daha derinleşiyor, her nefeste biraz daha canımı yakıyor.
Gözlerimi kapattığımda, sadece karanlık görüyorum.
Bir zamanlar hayal kurduğum, umut ettiğim her şey, şimdi sadece birer kül oldu.
Neden ben?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!