Bakış Borcu Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Sokağı dikiş yerlerinden söküyorum,
iplik iplik çekiyorum zamanı.

Adamın cebindeki eller
birbirini boğmaya çalışan iki sağır balık,
pulları karanlıkta parıldıyor.

Vitrin camında asılı bakış
kendi sesini unutmuş bir çukur,
içinde eski bir trafik lambası yanıp sönüyor.

Kırmızıdan yeşile dönen o kısa an
kalabalığın boğazında tıkanıyor,
ne ileri ne geri.

Ben bu kalabalıktan tek bir şeyi çalıyorum:
kendi adına takılıp düşen yabancıyı,
adını cebime atıp yürüyorum.