Altı Şubat indi geceye keder
Göğün secdesinde titredi seher
Taş bile ağladı, sustu her beşer
Bir gecede enkaz oldu yuvalar
Felek zehrin kattı alın yazına
6 Şubat Zelzelenin Gölgesinde
Gecenin koynunda bir feryat koptu
Gözlerde yaş değil kan gibi aktı
Koca şehir sustu umutlar battı
Toprak inler oldu dağlar devrildi
Aaah Zeynebim…
Bir bilsen,
bir bilsen nasıl başladığını bu yangının,
hangi gecenin sessizliğinde
kalbime adını kazıdığını…
Gelen giden vurdu kaldı sancılar
Bir de siz vurmayın bana acılar
Dikenle çevrili tüm yollarım var
Ne olur vurmayın bana acılar
Hasretle yoğrulmuş gönlümde duman
Adın Tuğçe...
Mavi gözlü güzel kız,
Tuğçe...
Bir sabah uyandı şehir,
Gökyüzü bile seninle gülümsüyordu.
Bağrın dertle yoğrulmuş dağların
Nice aşkları büyütmüş bağların
Efsaneler saklar da hep çağların
Kökün tarihtir senin Adıyaman
Fırat akar sırdaş olur sesine
Yıllar sonra...
Adıyaman’a kar yağdı.
Yıllar sonra
bir sessizlik indi dağların omzuna,
taşın, toprağın
Dilê min dişewite bi evînê
Çavên te ronahî li dilê
Her şev di xewnê de têyî ber min
Dermanê derdê min,ez be yarım
Roj diçe bê te, şev jî tarî
Dilê min şewitî bi agirê te
Çavên te dimînin roj li ser rê
Ev evîn xist min nav şewatê
Di her nefesê de ez birîndarım
Qem di hezîna te şeme
Rê li dilê min meşeme
Tu çûyî lê hêvî çeşme-me
Ronîya te ye ez te nadım
Şev derd e, roj bexte reme
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!