Katran geceler çökerken yine,
bir ses dolandı boğazıma…
Sen miydin?
Yoksa içimde kalan, gitmeyen o yarım ses mi?
Bazen yokluğun gelir kapıma dayanır,
bazen adının gölgesi bile yetmez
Sevdalar biçildi umutlar yerde
Feryatlar tükenmez dağların serde
İkimizde düştük çaresiz derde
Dualar etsek de kavuşamadık
Baharı beklerken kış oldu yuvam
Kaymak lazım kaymak lazım
Kar yağınca kaymak lazım
Mazlum hakkı yiyenlere
Zincir vurup kaymak lazım
Gör ki dünya böyle döner
Gecenin içinde süzülür bir ses
Hüznümü harmanlar yüreğe nefes
Gamla çalınırken mest olur herkes
Kemancı yayında hüznüm var Sunam
Titreyen parmaklar nazik dokunuş
Gönlünde sevdanın hükmü kalmamış
Gitmek istiyorsan kendin bilirsin
Ne sözüm dinlenir ne yaşım kalmış
Gitmek istiyorsan kendin bilirsin
Bu kadar severken ne oldu bize
Maden beni bırakıp bir gün gidecek'tin
Neden ümit verdin neden gönül verdin
Seni seven bu gönlüm her gün acı çekti
Sonunda ağlatıp bir gün güldürmedin
Hülya hülya hülya hülyam
Esintiyle akşamın göçüşüne hüzün serperek
Ve yağmurun geceye perdeler çekerek beni düşün unutma
Ayrılığın resmini çizdim sarı odalara sevdiğim
Yüregimi soguttum zemberi ayazında sonra uzun uzun
Rüzgarın gülüşünü seyrettim çaresizce sevdiğim
Kapatın kapıları
Hiç kimseler girmesin
Ana ağlayacağım
O yar gelip görmesin
Gizli düştü göz yaşı
Sandıkla geldiler umut yüklenip
Halka boş vaatler dizi dizi hep
Gerçekler bükülmez yalanla eğip
Ak dedik biz ona kapkara çıktı
İşçi feryat eder duyan olmadı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!