Bağrı yanık hüseyin

İstanbul’da tanımıştım şahsını
Dediler ki; “Bağrı Yanık Hüseyin”
Zıplayarak deniyordu şansını
Hemzemindi boydan minik Hüseyin

Paraya da Allah gibi tapardı
Beş liraya bıyığını kopardı
Tuhaf tuhaf hareketler yapardı
Anlaşılan biraz manik Hüseyin

Bazen de fuları boynuna sarıp
Nutuk çekiyordu kahveye varıp
Cebine yüz lira koysa şımarıp
Yapıyordu bize nanik Hüseyin

Takıntısı vardı kendi huyunca
Dışarı çıkmadı aylar boyunca
Mikrobun adını bile duyunca
Pandemide oldu panik Hüseyin

Alev alıyordu, parlamıyordu
Kendini de fazla zorlamıyordu
Bir tek sahibine hırlamıyordu
Sanki eğitimli enik Hüseyin

Can Yoldaşı sordu ne biliyordu?
Günlük kazanıyor, günlük yiyordu
“Mağlup olmam hiç kimseye” diyordu
Düştü Azrail’e yenik Hüseyin