Bilinmeze gidiyorum

Veda etmek en güzeli, başımıza taş inmeden
Hatıramı beyan ettim, yaza yaza gidiyorum
Gençliğim de dahil buna, hiç uğruna düşünmeden
Tüm ömrümü ziyan ettim, kıza kıza gidiyorum

Şimdi dostluk bitmiş meğer, dostlarım az, düşman çoktur
Dosta, dostum demek yetmez, kuru lafa karnım toktur
Gözden çıkarmışlar zaten, akıllarda yerim yoktur
Gönüllerde mezarımı kaza kaza gidiyorum

Hayatıma giren herkes yalnız beni benden almış
Zamanımı çalanlar, hep hak ettiğim günden çalmış
Bir tek kalbim kutsal gibi şimdiye dek temiz kalmış
Bundan sonra niyetimi boza boza gidiyorum

Hep sonuncu oldum ama birinciye saygı duydum
Ekmeğimi üretene, fırıncıya saygı duydum
Gökyüzünde uçan kuşa, karıncaya saygı duydum
Tek kendimi küçük gördüm, eze eze gidiyorum

Bir ekmeğe köle oldum, bu zinciri kıramadım
Yedim, içtim, tükettim ve hiçbir işe yaramadım
Ömür boyu yürüdüm de bir menzile varamadım
Meğer yolum yanlış ola, geze geze gidiyorum

“Neden yazdın” diye sorma, belki yazmak bir umuttu
Okursuz bir yazar oldum, her yazdığım beni yuttu
İki elim vardı ama bir tek elim kalem tuttu
Bu sayede tümceleri dize dize gidiyorum

Can Yoldaş’ım annem beni yalancıktan yapmış doğum
Ne geçmişim ne gelecek, bugün varım, yarın yoğum
Bir kalemle birkaç dize, işte budur varım – yoğum
Bilinmezden geldim çünkü bilinmeze gidiyorum