Bir zamanlar taş kesmişti yollar dertle dolardı
Kurak tarlalarda umutlar da susuz kalırdı
Adıyaman dağlarında rüzgâr bile yorgundu
Yoksulun ekmeği bile hep acıyla bölünürdü
Gökyüzü sert bakar bulut yağmurunu saklardı
Çocukların gülüşleri içe doğru akardı
Bir tabak aş umuduyla beklerdi ocak başı
Felek garip kulların sırtına gam yük takardı
O kerpiçli evlerde soba değil dert yanardı
Anaların türküsü ki yarım yarım kanardı
Bir haber gelse de sevinç değil eder endişe
Gurbetin adıyla yürekler geceye kanardı
Çarıklar aşınmıştı köy yolu dolu çakıl taş
Her adımda sabırdı her nefeste de bir savaş
Kıtlığın gölgesinde büyürdü dost nice insan
Bir lokma ekmeğe saklı idi bin bir telaş
Kaderin yazgısı ki ağırdır taşınmaz gibi
Gönüller kırık dökük yaralı onulmaz gibi
Kul Ortak der ki bu diyar sabırla yoğrulur
Umudun ışığı sönmez karanlık az gibi
NAKARAT
Bir zaman ekmek azdı, gönül dardı, yol zordu
Çaresizlik susardı, her evin vardı bin derdi
Gurbetin adıyla dost yürek dağlara dönerdi
Gizli gizli ağlardı bağrı yanık Adıyaman
KUL ORTAK
Baki OrtakKayıt Tarihi : 24.05.2026 16:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!