Bağrı Yanık Şiiri - Murat Özgören

Bağrı yanık türküler söylerdik
Dağlara seslenir, yankı beklerdik
Ay doğar, yıldızla sırdaş olur
Esen rüzgâra beraber yüz sürerdik

Bir yudum sevdaya gönül verirdik
Tatlı bir tebessüme ayva çillerimiz kızarırdı
Karnımız tok, sırtımız pek
Yün yatağımıza huzurla girerdik

Horoz sesiyle uyanırdık sabah erken
Bir tas çorbayla içimizi ısıtırdık
Köy çeşmesinde yüzümüzü yıkar
Şafak sökmeden yollara düşerdik

Ne altın isterdik ne de pul
Bir lokma ekmek, bir gönül
El ele verirdik, dünya güzeldi
Biz birbirimize yeterdik

Ne oldu şimdi bize?
Ne oldu da ayrıldı kursaklar?
Kardeş kardeşten bihaber
Hâlbuki biz beraber sevinir, beraber dertlenirdik

Ne oldu da gönüller daraldı?
Sofralar aynı ama lokmalar ayrıldı
Birbirine yabancı oldu yarenler
Sırt sırta kızılcık şerbeti içenler

Belki de unuttuk aynı candan olduğumuzu
Aynı toprağın, aynı göğün çocukları olduğumuzu
Bir lokmayı bölüp bölüp çoğaltırdık
Birbirimize yettiğimizi ne zaman unuttuk?