Bağışla Şiiri - Murat Özgören

Sessizliğimi bağışla,
Sensizliğimi de…

Söylenmemiş kelimelerden seni ördüm içime;
Her yutkunuşum bir ilmek,
gözyaşlarım düğüm oldu.
Boğazımda takılı kaldı cümlelerim,
sanki paslanmış birer iğne.

Yokluğuna direnemedim.
Adını içime gömdüm;
anmadan sabahladım her gece.
Sensiz geçen hiçbir mevsimi yok sayamadım,
aynı yaşta kalamadım yıllar geçse de.

Nasılsın dediler.
Cevabım, dilime değil gölgeme saklandı.
İyiyim dedim;
kimse duymadı çöken şehirleri yüreğimde.

Hiç bir çocuğun gözlerinin içine bakamadım uzun uzun.
Masumiyetleri seni hatırlattı hep.
Yağmurlarda ıslanmadım,
gökkuşağına bakmadım.
Hiç çiçek koklamadım; senin kokundan ziyade.

Meğer insan,
sevdiğine söyleyemedikleri kadar büyüyen bir boşlukmuş.
Ben o boşluğu taşıdım,
omuzlarımda görünmeyen bir enkaz gibi.

Ve seni kaybettim…
En çok da
sana sustuğum yerde…
M. ÖZGÖREN