Başımı yasladım vurgun yemiş hayallere,
Nice aylar doğdu üstüme,nice güneşler söndürdüm.
Haberin bile olmadı,nedense.
Sessizlik ve huzur arıyorum artık.
Döneceğim geçmişe
Yeter artık sabrında bir sonu var,
Sabır taşı olsa çatlardı inan yar
Her gün acı her gün elen gam tasa,
Böyle hayat geçer'mi hiç söyle yar.
Bilirim'ki ömrüme gelmeyecek yaz
Geceler mi uzun neden karanlık
Yoksa bu gün güneş doğmayacak mı
Yetsin artık vurdun vicdansız felek
Çektiklerim yeter ölmem mi gerek
Hayatta hem güldüm hem de ağladım
Her şey seni sevmekle başladı
Güneş seninle doğuyor seninle batıyordu
Bana sevmeyi sen öğrettin
Gittiğinden beri gözyaşlarım hiç dinmedi
Tüm bedenimi sardı acımasız yokluğun
Kan ağlasa da içim daim gülen yüzüm var
Beni mutlu sandılar
Halden anlamadılar
Açıpta bir görseler yaralı yüreğimde
Yığınlarca birikmiş çeşit çeşit hüzün var
Güzelliğini gördüm tutuldu dilim
Kalbim duracak sandım titredi elim
Bende suç var mı söyle sevdiğim
Ellerim mi suçlu ben mi suçluyum
Sus yüreğim sus konuşma sakın
Sana konuşmayı yasakladılar
Yürek prangada diller hücrede
Yalvarış sanadır aman sanadır
Hayat öylesine zorladı beni
Yine akşam oldu karadı günüm
Her zaman ki gibi yine üzgünüm
Seni düşündükçe artar kalp sızım
Beni düşürdüğün şu hallere bak
Sebep sensin ayrılığa vefasız yarim,
Aşkın gurbertine beni sen sürdün.
Sustu birden bülbül gibi şakıyan diller ,
Ne bir arzular kaldı nede hayaller.
Bir kalem bir kağıt yok mu evinde
Ara sıra mektup yada bir selam
Bir haber gönder yada kendin gel
Gel de hayalimi gerçek kıl artık
Nasıl geçti diye sorma zamanı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!