Battıkça öğreniyor insan dibe vurmayı
Yeter ki içinde ki umut harap olmasın
Yeniden doğmak için ruhunda yangın çıkar
Çıkar ki senden geri kalanlar da yanmasın
Nehirlere kapıldım çağlayanlara düştüm
Artık gecelerime gelmez oldun sen benim
Özleminden yandıkça ağlıyor bak gözlerim
Buram buram yanmışım aşkının ateşinden
Ateşle dost olmuşum yanarım için için
Söndürme yüreğimde yansın ateşin yarim
Geçmişte yaşananlar gerçek miydi düş müydü
Şu gönlümde oturan kocaman bir taş mıydı
Yaşam denilen sahnede duygu yüklü her bölüm
Bu aşkın nöbetinde bağlandı elim kolum
Seni aradım düşen kar taneciklerinde
Aşkımızın uğruna yıllarca savaş verdik
Sevmek suçmuş bilmedik aşk için ceza yedik
Dilden söylenen sözler asla yeterli değil
Sen olmazsan yanımda umutlarım tükenir
Çarem dudaklarından çıkacak olan sözde
Bende yaşanan sevgi demek ki bitmiş sende
Bir korku sardı beni sevgi yoksunluğundan
Kurudu dudaklarım sevgi susuzluğundan
Severken sevilmemek var iken yok sayılmak
Yokluğunun yüzünden uykularım hep heder
Hasretinden her gece gönlümde bin bir keder
Şikayetçi değilim yaşadığım hayattan
İnan ki senden başka olmayacak bana yar
Bahara benziyor aşk her bahar çiçek açar
Aşk doğarken geceye sözler düşer heceye
Her doğan gün bir umut çözülmeyen bilmece
Bu ne kasvetli gece bu ne umutsuz sabah
Bu ne dehşetli arzu bu ne hicranlı bir ah
Aşk bir nefese benzer nefeslendikçe yakar
Ne çabuk kayboldu o şen gülüşler
Aklımı alan o vurgun bakışlar
Kederler elemler demini aldı
Seni yavaş yavaş unutacağım
Çıkmadın aklımdan bunca zamandır
Unutmadım seni geçse de yıllar
Vuslat yok kaderde bitti umutlar
Ben seni bir türlü unutamadım
Bana olan sevgin sona erince
Böyle miydi bizim kavlimiz söyle
Verdiğin o sözler hani nerede
Aşkından olmuşum deli divane
Unut diyorsun ya olur mu sence
Nasıl unuturum unutamadım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!