Sen yinede kulak asma yazdıklarıma,
Arada esip gürlüyorum sensizliğimle…
Unutmuş değilim seni ama unutmuşum benliğini…
Bende kalan yanın, sen olmadıktan sonra yetim bir çocuk
ve emzik bilmez günlere büyüyor…
Sancılı bir büyümek bu,
Sahi sen neden yoksun
Anlatmaya gayret edişlerim
Hep senlikte tökezledi
İçinde biz geçmeyen şiirleri sevdim
Senin olmadığın bir yere
Bizliği koymayı şiirler bile kabul etmedi
Durgun sulara fırlatılan taşların çıkardığı halkalar gibi uzaklaştık birbirimizden...
Bir daha yakınlaşmamak üzere...
Beynimin içinde binlerce kelime dans edip dururken,
neden bir tanesi seni tutup getirmiyor...
Sebebini bilmediğim ve hiç sorgulama ihtiyacı duymadığım tutsak kimliğine ulaşma çabaları boşa çıktıkça şiirlere dokunuyorum. Sen şiirsen eğer düşünüp konuşursun diye. Boşluğa sesleniş benimkisi, hiçbir doluluğa taviz vermeden sürüp giden kendi yolculuğunda.
Beni düşünme iyiyim ben. Ara sıra dönemsel geçişler yaşıyorum boşluğuna dair hepsi bu. Kimi zaman oluyor seni özlemiyor değilim ama bir sigara içimliğine tüketiyor ve yeni bir tanesine geçiştiriyorum özlemini... Anlayacağın o ki hiçbir şey çok uzun sürmüyor, insan alışıyor. Alıştıkça hem kendini kanatıyor hem de yaşatıyor. Özlemliğiyle ve özlemsizliğiyle...
En son gözlerini gördün, bir veda ardına saklı dururken. Sonrasına sözleri yazıldı. Hiç okunmayacak kitap sayfalarına, dokunuşların tercüman olması beklenirken, unutuluş mevsimlerinde yıkadın gözlerini ve tuş oldun yenik bir güreşçi edasıyla hayata karşı. Galibiyet beklerken, hayallerine yenildin…
Dokunuşlarını özlersin.
Kulağının zarına masaj gibi gelen o tınılar okşar ruhunu.
Beklersin belki bugün diye, duyulur diye...
Bedenin isterken, kalbin olmayacağını söylemiş olsa bile...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!