bir gün herkes
boşluğunu bırakır gider
boşluğunu bıraktığı yere
karnaval tadında törenler kurulur
acıyla kederle yoğrulan kalplerse
debdebeli sancılarla
sabahın seherinde
kayın ağacının gölgeli şarkısına uyandı
göğün altına uzanmış sere serpe çimenler
hava puslu tebeşir tozuna bulanmış tahta gibi
göz fırtınalarından yağmur boşalacak birazdan
ıslanma olur mu sevdiğim
bazı kapılar vardır ki
aralanmadan geri kapanır
aslında yüzler eski gülüşler yenidir
yine de ince bir parşömenin hışırtısına
benzer bu davetsiz yakınlık
gelişin gidişinle ne değişti
mevsim geçişlerinde sonbahar - ah! yine kurudu zambaklar
kör bir sabahın alaycı kuşlarının ötüşünde kalmış avazın
teninin kokusu bulaşmış rüzgârların
miskin mırıltısına
gün eskiten nemli duvarlara
gecenin kolu uzar birazdan
ayrılığın gür sesi yankılanır
sağır aynalara
gökyüzü aynasından ince ince sızıyor damlacıklar
her damla bir dokunuş her damla bir söz
yarım kalmış bir mutluluk
kırık umut
gök içini boşalttıktan sonra
ışıl ışıl tüm yapraklar ve kır çiçekleri
sanki ölümle doğum arası renkli
masalların hüzünlerini
yıkadı
evren
kötülük ve hainlik silinsin zamanın iğneli çarkından
gözü kapalı düşsün canavarlar toprağa
üzerleri kireçle örtülsün
mikropları bulaşmasın suya havaya
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!